Izri Rexha - Cikël poetik

MIRËMËNGJES DALLËNDYSHE

Mirëmëngjes dallëndyshe, fat i ëndrrave let ju prij

Ashtu gëzueshëm në të bukurën natyrë…

Mirëmëngjes dallëndyshe që sot në mëngjes më erdhe,

Me këngët e këndshme në mëngjesin e ri, ...

Po sot trëndëfili i kuq pran molle shumë bukur ka çelë,
Aty që moti në kopsht me dëshirë pata mbjellë,
Dhe dallëndyshja si gjithë te unë me gëzim moti rri,
Edhe sot në këtë ditë fluturimthi vije në të bukurin shi….

Sikur mu afrua mua dhembshëm me shumë urtësi,
Tha që folen këtu do ndërtoj në të bukuren shtëpi,
Me gëzim do çeli edhe shumë e shumë zogj të rij,
Me parkun pranë, në kopshtin me plotë fëmij…

Dhe dielli dukej më vonë rrezet do ti lëshoj,
Me erëra trëndafilësh magjepsur në kopsht,
Dhe dallëndyshet për rreth më bënin shoqëri,
Mirëmëngjes dallëndyshe ju thashë plot shoqëri.

 

 

URA E MIQËSISË

Lidh urën e miqësisë breg në breg,
Edhe kur brigjet janë të paarritshme vendos një urë të konoptë,

Themeli të jetë forcë hekuri, beton i njëmend,
Të mos rrëzohesh nga furtuna e fortë,

As nga shirat e rrëmbyeshëm.....
As nga pesha marrëmendëse....

I sinqertë të jesh ndaj miqve Tu,mikeshave tuaja,
Dhe ata ti kesh pa interes...

Kur fjëlët të duken ndonjëher ofendime,
Bisedo haptas , ndryshe nuk ke miq...

Të duhen urat e miqësisë sepse ndryshe nuk kalon...
Mbetesh ishull i pabanuar...
 

E DASHRA IME QË SHKËLQEN

E dashura ime që shkëlqen sot,
E bukur dukesh magjepse mbi tokë,
Rri këtu me mua në të njejtën hapsirë,
Në të njejtën dhomë, në të njejtën frymë,
Si trëndëfil i kuq në të bukurën natyrë....,

Si art i gjallë që shëndritë plotë dritë,
Në rreze dielli shkëlqen ngjyrë, ngjyrë,
Me trup mrekulli me fjalë plot zjarrë,
“Të dua ashtu edhe kur s’të kam parë”
Të dua shum, e shumë me mallë...

Netëve të errta mbeta pa fjalë,
Kur thoje me ty do ndez të bukurin zjarrë
Flakën e tejdukshme doje me dëshirë,
Aty ku ishe mbi shtrat lehtë shtrirë...
Nga aty fjalët i thoje krejt e lirë...

Hyjnesh përrallash më rrije,
Në netët e trishta më ftoje,
Me vezullimin e lëkurës së butë
Aty te TI të rrija, aty te Ti të vija..
Mbrëmë të pashë si hyjnesh fronti në villë.......

 

TË THUASH TË DUA

Është lehtë të thuash fjalën -Të dua-,
Po është vështirë gjatë ate ta mbash,
Me qindra thënje kanë fluturuar,
Fjala -Të dua- do mbetet më gjatë…

Fjalët melodi lehtë mund ti thuash,
Mbrëmjeve vine për çdo natë,
Po të dhembshmen zemër aty ruaje,
Dhe thuaje për të një uratë…

Plane të mëdha mund të mendosh,
Edhe kur dëshirën të plotësosh,
Lirinë tënde kurrë mos e shuaj,
Por me gëzim ate të gëzosh…

Nuk është lehtë fjalë të bukura të thuash,
Një melodi plotë rimë të këndosh,
Nukë shtë lehtë aty të vij gëzimi
Në dashuri si hero, si heroin të triumfosh….



KALËRIM ËNDRRE

Jeto i dehur me ëndërrat që vijnë,
Dëfreu këndshëm si mbi një atë kalërimi,
dhe zotëroj ato shtërngueshëm në frerë,
Të kalosh hendeqet pa ra në humner….

Ec bashkë me hijen mbi trotuare,
Si shok ta bësh ate që të përcjell,
Furtunave ta dish se dikund pranë është një hije,
Që s‘duket pa qenë i bukuri diell….

Dhe beso se ëndërra do gjej shtegëtimin,
Të hapëroj vetë nëpër të bukurën hapsirë,
Me lutjen e mbrëmjes të kërkosh besimin,
Për kalërim ëndërrave mbi të bukurën natyrë..

 

PUSHIMI

Koha erdh për pushime,
Juve plazhi i madh ju pret,
Të pushoni në det të kaltër,
Që me qiell bashkë kaltëron...

Ju uroj pushime të bukura
Me udhëtime për atëdhe,
Dhe shetisni gjithë qytetet,
Mbi plot sheshe me Skendërbe...

Nisu drejtë të rrshqitësh në valë,
Bashk me erë hypur në drras,
Ndiqi valet se si kthehen,
Që të jet një mrekulli art..

Të shkoni mbrëmjeve në shetitje,
Me peshq të bukur të ushqeheni,
Ku muzika lehtë qetëson,
Dhe së bashku të dëfrehni...

Dhe kur tingujt lartë dëgjohen,
Në shpirtë të ndieni të bukurin zë,
Plot gëzim në vete të ndieni,
Për ç’përmallimin me vendin tënd...

 

MALL PËR VENDIN TIM

Si oazë Saharje
tërheq malli për vendin tim,
Mijëra rryma erërash
drejt palmave na nxitëshin,
Në verë atje të shkojmë,
në dimër te oxhaku të rrimë,
Verës të heqim reumen,
dimrit të heqim mallin…
Vendlindje e largët
që mendja pa dashur te ti ik,
Të gjyshja, te gjyshi,
te shoku, te miku…
Ditët e festave kremtuam….
me mall të çmendurisë për vendin tim….

15.06.2014/Linz

 

HELMES

(Fshat në Shqipëri,

poezi e shkruar për mikun Endrit Nzarkon)

Plot me pyje fusha të blerta,
Dhe kullota e ledina,
Brigje, kodra e livadhe...
Ara të bukura plot me grurë,
Që janë në rreth në Grop të Kolonjes,
E zbukurojnë malësin në këtë anë...

Helmes e quanin që të parët,
Sikur Elmi i luftëtarit,
Luftëtarit në mesjet,
Që shumë turqve ju mori jetë,
Për armiq helm u bë,
Ashtu emri Helmeees ju vu.....

Njerëz të bukur fisnikrie,
Që i gjen gjithkund në derë miqësie,
Të kujtohen si të kanë pritë...
Dhe që moti ata kanë ndritë,
Plot tregime të vjetra kanë shëndritë...
Edhe sot plot nder ata nderojnë...

Këtu është ndal Ismajl Qemajli...
Shkronjat shqip ecnin këtu së pari,
Mbi Urë të Dukës mbi shumë male,
Gjuhës shqipe rrjedhshem ja thonë,
Me shumë ftyra historie,
Plot legjenda shqiptarët krenojnë...

Sot helmosit në mitiken kojtojnë,
Amanetin e gjyshit ja thonë,
“Të rrojmë me nderë në Helmosin tonë,
Të mos shpërngulemi për Tiranë...
Se është vend me vlerë n’këtë anë...
Me tradite shqipatrie dhe kultur të plotë njerzie”



TI JEPIM VLERË

Si në një kështjell
që në festa do festojnë,
Dashurisë do duhej
ti jepim vlerë,
Dhe flamurin atje lartë
mbi gur të vëmë,
Që si në tempull
të valvitë në shkëmb...
Eh, dashuri e tjeshtë
që pak ndritë
Pa zjarrin që përvlon
në shpirtë,
Dhe dashuria e vërtetë,
do djeg si dielli në zenit..
-Kujdes TI një herë
nëse thua “Unë të dua”...
Mandej propozo diçka
Të ndihesh se je vetë Ti....
Thellë një zbrazti do ndiesh,
diçka që të mungon në shpirtë
mendja në dashuri do fluturon,
dhe fytyra do shkëlqen,
Të shetit nëpër natyrë,
dhe sheh të bukurën ngjyrë,
me fjalën e urtë,
Që zemrën e bën të butë,
Mandej dashuria vie,
Jo dashuri e thjesht,
por me të bukurin respekt....
Kujdes nëse thua
“UNË TY TË DUA” 

 

24.06.2014

 

 

E BUKUR ËSHTË NATA

E bukur është nata
kur qeshja të vije
dhe të zbukuron në fytyrë,
E bukur është nata
kur jeta është plot gëzim
me miken shumë të mirë….
dhe dashuria shkëlqen si yll….

Ende mbetem hënën
duke përcjell,
Me kaltërsin e bukur
përrreth në pyll,
Si rrezon perimet
me ngjyrë krejtë të mbyll,
Dhe ne shiqonim
lartë në qiell…

Ah, natë e errët
që si pëlhur mëndafshi vije,
Mikja në mes të fushës
donte ende të rrinte,
Magjepsejen në hapsirë
sodiste veq yje,
Dhe zemra e dashur
te unë që moti më vije…

Me puhin e erës
pushonte ashtu shtrirë,
Këngën ndëgjoja,
që moti këndonte,
Melodin ndieja
si me ndjenjë përjetoja,
Eh…këngën e vjetër
nostalgji që moti, që moti më thoje…

E bukur është nata
kur qeshja të vije
dhe të zbukuron në fytyrë,
E bukur është nata
kur jeta është plot gëzim
me miken shumë të mirë…
dhe dashuria shkëlqen si yll…

 

 

ME TY DO MBETEM

E dashur ime,
E di ti si flisnim ne, ndoshta ke harruar,
Më bëje shoqëri, nat për nat,
E di ti si netët nuk shkonin pa ty,
Dhe të gjitha yjet shkëlqenin,
Në ëndërra të zgjuar fluturonim në qiell,

E dashura ime,
kaher breg më breg shtegtonim,
Ashtu për dore te liqeni të merrja,
Ne mes të gishtërinjëve të shtërngoja,
E TI flisje e flisje për plane për një të ardhme,
Dhe unë anoja nga TI, rrija ngjitur në trup me Ty…

Dhe po sot kujtoj mendimet ,
Në mes të dallgëve furtun
Si anije velash në lundrim,
Në përmallim kujtimet më zgjojnë ,
Dhe lirinë ashtu të lirë e kërkonim,
Ne të dy, ne të dy me plot rreziqe të v

Doja të ikja bashkë në një shtet të ri,
Atje ku ndryshe flasin , ndryshe kuptohen,
Atje ku ushqimi është diçka tjetër,
Ah zemër e dashur s‘ do mundja vetëm t’ju lija,
Dhe ikim bashkë aq larg sa s’na gjente njeri…
Aq larg sa të duam liri…

Zemrën që të fala natën nën dritë neoni,
Gjysmën më dhe gjysma mbet te ti,
Dhe TI harroje të shkoje në shtëpi,
Përërqefimi YT mbeti në brendi
Mbeti thellë te unë, mbeti edhe te ti…
Me TY s’do harrohet e bukura DASHURI…



PERENDIMI I DIELLIT
 

Pas kodrave fshihej i bukuri diell,
Nga maje të lisave dukej perendimi,
Me ngjyrë të mbrëmjes muzgu na vije,
Dhe mua më kënaqte e bukura soditje...

Vetëm shtegtoja me hapa në natyrë,
Rrija në parkun afër plotë mrekulli,
Dhe përcillja vegimin lartë në hapsirë,
Që lidheshin me fenomenin magjepës diell....

Retë shkëlqenin të bukura butësishtë
Dhe dukeshin të arta lartë, lartë në rend,
Blerimi gjithkah dukej i errët,
Po vezullonin lulet shumëngjyrshe në lulëzim...

Dhe mjellma ndjellte të tjerët mjallma që lart,
Një thirrje të bashkimit ndihej në rrugëtim,
Dhe një pëllumb ndëgjohej në një lis,
I vetmuar që rrinte në degë, në pikëllim...

E unë përftyroja natyrën e vendit tim,
Përjetoja në vete një të ëmbël kujtim,
Kur dielli në fund rete kaher i ndriste,
Pamjen se ndrroja as tash me të bukurin shiqim....

 

 

TAKIMI I VONUAR

Ishte bërë ora pesë,
Takimin e kahershëm harronte,
Dhe tani ishte gjashtë,
Nuk i bie ndërmend,
Ah , gjumë i fshehur,
Pse vije ashtu...
Harroi të takonte,
Ajo mërzitej,
I dukej vetja pa vlerë,
Tani ishte gjashtë e dhjetë,
E la duke pritë në udhëkryq,
Ajo priste dhe endej andej, kendej,
Besonte se do vinte,
Si duket s’donte të takohej,
Në momentin e fundit shkoi,
Me puthjen në buzë pajtonte,
Dhe tani dashuria ishte dyfishuar,
Lotët nga gëzimi i rridhnin,
Ah, dashuri...
Tani kishte vlerë, shumë vlerë...

 

 

MALLËNGHEHEM PËR SHQIPËRI

Sa do doja të jem në Shqipëri,
Mëngjesin aty të pritja në rreze dielli,
Aty ku Fishta lindi dhe shqip dita fillon,
Dhe krahët ti hapja dhe rrezet e diellit ti prekja,
E të shoh nga afër se si me plotë gjallëri zbukuron….

Sa do doja të jem në Shqipërin,
Me Mirëmëngjes miqtë ti përshëndetja,
Të gjithë rend me rend t’ ju flisja,
Mirëmëngjesi miqtë e mi.
Dhe me urime festash të uroja..

Tash do doja të ulesha buzë detit,
Te pulëbardhat dhe anijet e gjata,
Trajektet që bajnë mall ti shihja,
Dhe çadrat buzë detit një nga një në rend,
Rërën e përhirtë të rrija…

Shumë më mori malli për detin me valë,
Në anijen me vela të lundroja,
Dhe peshkun luftarak të shihja,
Ashtu se si grindej për bukuri tö soditja,
Valözimin e flatrave që ishin plot mrekulli.

Edhe sot nga këtu mallëngjehem për Shqipëri,
Doja të shoh dasmat me flamurin kuq e zi,
Që shkojnë në varg plot kënkë e gëzim,
dhe une nga këtu mallëngjehem për vendin tim,
Do vij një ditë që unë atje gjatë të rri..

 

NË MOMENTET MË TË VËSHTIRA

Perqafimi
do i ndjek të këqiat
të këqijat që vijnë pa menduar,

mos mendo
ditën me ngjyrë zi…
dhe rrugët mos i shih se si ngushtohen,

shih gjerësin
që të mjafton të ecësh pa problem…
dhe do mbetet ende vend të tjerët të kalojnë..

ashtu ec
si nëpër një bardhësi mëngjesi,
nëpër një ditë dielli që nuk shkrumbon…

Mos u bë helm në jetë
në momentet më të vështira
por nektar bletësh plot dashuri,

ashtu fytyra të të shkëlqen
sikur zemëren gjithkuj i jep
dhe ty do të dhurojnë të tjerët … 


 

FJALË PËR NDIHMA

Nëse veti nuk i ndihmo,
atëher smund ti ndihmosh askuj,
Nesë vetëm për veten kujdesesh , kush je ti,
Kur ke mundësi ndihme, të afërmit tuaj vuajnë,
s je ai që mendon se je,
Pasuria vie dhe shkon si uji,
po nderi diku do shkruhet,
perendia e di,
Nese jep pak, do te vij më shumë,
Mos u pendo kurrë
nëse ke mundësi dhe i ke ndihmuar dikuj,
Po dhe borq kurrë mos kërko
me këmbnngulje që të kthehet…..

Lumturi Plaku - Tetë poezi

TA DISH QE…

Po më pe me dritë në sy
Do jap zemër edhe shpirt…
Po te pash që më shef shtrëmbër
Do më kesh gjarpër në zemër,
O do gjesh akull në zemër.
 

E VERTETA E GENJESHTRA…

Janë dy elstreme, gënjeshtra me të vërtetën,
Si i ftohti I dimrit me të nxehtiën e verës,
si errësira e natës me dritën e ditës,
si lulet plotë aromë e gjëmbat e ferrës.

 

LARG STERSIN…

Zemra e syri,
që lozin e të lumtur buzëqeshin
e trëmbin e tutje sa më larg
e dërgojnë stresin…

DRITE SHKURTERI

Nuk e shijon e s’njef bukuritë në lartësi,
forcën e ngjitjes e krenarinë, që ka shqiponja
ai, që me dritën e syryt arrintek hunda e tij
e gjithë zogjtë e qiellit i quan larasta e sorra.

 

JA VLEN TE HESHTESH…

Heshtja të mënçurin në vesh e këshillon,
Mos të lodhet me ata, që vetëm intrigojnë
E merr për dore, tutje e largon,
preja tyre, që ndëgjojnë, por s’duan të kuptojnë.

 

HESHTJA MJALT…

Kur duhet dhënë përgjigjia, por nuk e di,
kur e di që ajo fjalë vret dashuri,
kur flet e s’të kupton kush pranë të rri,
heshtja është mjalt, s’paguhet me flori.

 

VLERA QE VLEJNE

Fitimet më dëuhen për të jetuar
E nesërmja mos të më vras,
në zemrat e miqëve të nderuar,
të kem kohë, të shkoj të trokas.

Ti bëj strehë për tu qetësuar,
me dashurinë trasparente si kristal,
me pasterti, si ujë burimi i gugulluar
e ky është fitimi më i madh.

NDEGJOME…

Larg imoralit, se e bën e ta lë në derë,
dhe nga ai, që vjedh, se ty të thërret hajdut,
larg zerros, se më shumë se vetja s’të jep vlerë,
aq di, s’ka faj e ty të thërret, “Zero me Xhufkë”.

Erblina Përparim Hoxha - Tri poezi

Shpirt i humbur

Botën e vet e ka
Sytë i shohin ngjyra tjera
Buzeqeshjën e ka krejt ndryshe
Plot jetë dhe dashuri
Shpirt i përhumbur
Në shtigjet e ënërrave...

 

Me gjuhën e shpirtit

Shpesh pyes veten
Deri kur do i falem
Durimit dhe vetemise
Në këtë botë me pak ngjyra

E veshtire qënka jeta
Kur zgjidhjet janë të huaja
Përballë pafuqisë sime
Dhe ëndërrave të shumta

Më thuaj zoti im
Kur do të vij dita
Të flasë
Me gjuhën e shpirtit

 

Drini

Shikimi i tij më bën të ndjej
Aromen e jetës
Ëndërrat merrin trajtë tjetër
Dhe përnjëherë
Fillojnë të çelin të gjitha lulet

Buzeqeshja e tij
I bën të vallëzojne edhe engjujt
Ai është Drini i vogël
Që i jep gjalleri shtëpisë
Lum une për nipin tim...

___________
Redaktoi: Haxhi Muhaxheri

Poezi nga Edgar Alan Poe

Një ëndërr brenda ëndrre

Këtë puthje në vetull merre
Dhe, në ndarje prej teje tani
Kaq le të zotohem
ti gabim nuk je, kur e quan
Se ditët e mija ëndrra kanë qenë
E prapë, nëse shpresat vanë e shkuan,
Në një ditë a natë
Në një fanitje, a kurrë të tillë
Vallë prandaj më e pakta ka ikur?
Gjithçka që shohim a duket
Asgjë veç ëndërr ndër-fanitur

Të një bregu dallgë-rrahur
Mes ulurimës qëndroj
E grimca rërëflorinjta mbaj
Pëllëmbën fort shtrëngoj
Sa pak! E prapë nga gishtat shkasin
Ndërsa unë qaj, teksa qaj

O Zot! Me një mbërthim të fortë
Vallë, dot s’i kap e mbaj?
O Zot! Prej valës’ pamëshirshme
Një prej tyre a s’e shpëtoj dot?
A është gjithçka shohim a duket
Veç ëndërr brenda ëndrrës,
e pos një ëndërr e kotë?

 

VETËM

Qysh çastin që unë linda,
s’kam qenë siç të tjerët ishin;
siç të tjerët shihnin, nuk kam parë
pasionin tim nga rrjedhë e zakonshme
s’e kam marrë
As dhimbjen nga i njëjti burim
Zemra me të njëjtin tingull të gëzonte
Dot s’e zgjoja
e gjithçka doja, më vete dashuroja

Atëherë, në fëmijëri, në agim
Nga çdo pus i mirë e të keqje
Nga një jetë stuhie – u mbush
Misteri që lidh më mban palëviz
Nga rrjedha a burimi
nga greminë e kuqe mali
Nga dielli që rreth meje u soll
Në të vjeshtës së tij bojë-alli

Nga vetëtimë e atij qielli
Kur pranë më kaloi
Nga rrufeja e stuhia
Dhe nga reja që formë mori
Kur kusuri i qiellit ish blu
Siç e shihja unë – prej demoni

 

ËNDËRR

Ah, që jeta ime ëndërr e pafund ishte
Shpirti nuk zgjohet, gjersa rrezja e përjetësisë
Të nesërmen të më sjellë
Po, dhepse ajo ëndërr e gjatë brenge e pashpresë
Më mirë se realitet i ftohtë ish
Një jetë që zgjohet , atij që zemra t’i përkasë duhet
Dhe heshtur ka qenë, mbi të dashurën botë
Që nga lindja një rrëmujë e thellë pasioni

Por a duhet vallë– përjetësisht një ëndërr të jetë
Vazhdimisht, siç ëndrrat me mua kanë qenë
Në të herëshme timen djalëri – vallë a është e thënë
Marrëzi ishte prapë për qiej më t’lartë t’shpresoje
Se kur dielli ndriçonte - kam zbuluar

Unë i verës qiell, në ëndrra të dritës gjallë
Dhe dashamirësisë – zemrën time vetë kam lënë
Në mot të përfytyrimit, veçmas
Nga vetë shtëpia ime, me qëniet që kanë qenë
Nga vetë mendimi im,- e ç’tjetër të shihja vallë?
Ishte veç një herë – e vetmja herë vërtetë- kohë e ligë

Nga të mijat kujtime s’duhet dalë,
Një fuqi a magji që lidhur më mban – fraq ishte
Më erdhi natën dhe mbi shpirt pamjen e saj më la pas
Apo hëna, mbi gjumin tim
në mesnatën fisnike të saj ndriçoi?

Shumë e ftohët, apo yjet ishin, çkado të ketë qenë
Ajo ëndërr si erë e asaj nate – le të kalojë
I lumtur kam qenë, veçse në ëndërr, ama
I lumtur kam qenë – dhe ky motiv më pëlqen

Ëndrra! Në të gjalla ngjyra të jetës
Ashtu si në grindjet kalimtare, turbullt e paqartë
më shumë goxha gjëra - syrit të dëlirë i sjell,
Të parajsës e dashurisë - në dukje me realen
Dhe gjithë ne vetë!
Sesa shpresë e re në orën më të ndritur
Ai t’ketë njohur.ndonjëherë

Shqipëroi Halit Beka (Methasani)

Mark Kuzhnini - Shtatë poezi

 

JAM ODISEU

( Letër Penelopës sime )

Kur gjithçka më sulmonte,
Unë morra rrugë për tek ti,...
Dashuria jote më mbronte,
Sa në jug e sa ne veri.

Unë qiellin shumë e doja,
Por nga toka dilnin ciklop,
E kur në det po lundroja,
Jetën po e peshkoja me shkop?

Dhe pas vdekjes s'jam lënduar
E pas ujërave nuk shihja tokë,
Do të vij, të kam premtuar,
Ndoshta vetëm e jo me shokë.

Fikall vet flisja me vehten,
E vehtja ime s'kishte përgjigje,
Kush di si unë ta dënojë vdekjen,
Duke jetuar si gur mbi brigje.

Pak në ëndërra të kam parë,
Se pak kam fjetur bukuria ime,
Kaloi shumë kohë që jemi ndarë,
E ti mbete kujtim në jetën time.

 

 

 

 

PREMTIMI I KONSTANDINIT

Seç qenka natë e bukur
Varr ngrihu e bëhu kalë
Më duhet të ik si një flutur
Rrasë bëje një nder, bëhu shalë....

Duhet të ik e ta marr motrën
Që ta vë amanetin tek vendi
Të ngutem e ta hap portën
Kështu e kërkoi lokja e rendi.

Ah! Ore mal m'paska marr malli
Të të shoh përsëri
Jam nisur i vdekur nga varri
Që ta marr motrën në veri.

Natë e Pashkëve të mëdha
Nana jeton si në qeli
Dikush një lajm ma dha
Ka hudhur një hok mishi n'kusi.

Ja pra pragu i Dhoqinës
Ngrihu motër erdha të të marr
Ç'ke or vëlla prapa shpinës
Dukesh shumë në trup i pa larë.

Jo moj motër asgjë nuk kam
Veç jam ngutur duke ardhur
Duhet të nisemi në errësirë
E jo mëngjesi kur t'ketë zbardhur.

Por pse vëlla nuk pushon sot
Nesër nisemi me dritë dielli
Motra nga malli u zhyt në lotë
Po lotonte atë natë dhe qielli.

Duhet t'nisemi thot Konstandini
Hidhu në shalë moj Dhoqinë
Çfarë zemre e çfarë mendimi
Kishte trimi për shtëpinë.

Atij i ngutej shumë më shumë
Që mos ta zë agimi hershëm
Ta lë motren e të kthehet në gjumë
Aty ku ishte i përhershëm.

Ja...! Arritëm motër tek shtëpia
Unë po shkoj ta lidh kalin
Vajza troket në portë
Lokja si qyqe po e merrte malin.

Konstandini u kthye në varr
Nanë moj hape portën
Mos je bushtër a mortajë
Kush ta bind tani loken.

Është Dhoqina bija jote
Hape portën moj nanë
Qante plaka asaj kohe
S'kish parë diell e s'kish parë hanë.

Kush të solli ty moj bijë
Me Konstandinin këtu kam ardhur
Ah! që vërshoi tani një shi
Dhe mëngjesi sapo ka zbardhur.

Vdiq plaka vdiq e bija
U dha e u përmbush premtimi
Pas kësaj u shemb shtëpia
Besa besë ishte qëllimi.

 

 

 

 

MË DËNOI

Në sytë e zinjë ulliri dukesha si prehë gjahu,
në buzëqeshjen e saj i shëmtuar si bishë,
çfarë fjale lindi shpejtë e më ndau,
nuk gjeta shërim as n'xhami e as n'kishë....

Përsëri ajo buzëqeshte e unë isha pjesë mishi,
në afërsinë e saj, më binte copë, lëkura ime e flaktë,
mos vallë ishte mbretëreshë ferri që jetën ma prishi,
doja ta puthja, ta përqafoja për çdo natë.

Vetëm për pak çaste ishim qift ideal,
vetëm për pak kohë qëndruam me gëzime,
kur e kuptoi sa e dashuroja, në mendime su ndal,
më pas s'më harroi duke më dënuar me mallkime.

 

 

 

 

LOTËT E BURRIT

Kur buzëqeshja kalon në vaj,
e dhimbja është e pa kulluar,
në atë çast je diku ne skaj,
se fati yt është duke u martuar....

Kujtimet nuk peshohen,
dita kur e shikove për herë t'parë,
ndjenjat kurrsesi nuk ftohen,
pas vellos saj i sheh lotët që ka qarë.

Lotët e burrit janë sa pesha e shkëmbit,
vuan nga ndarja shumë më shumë se femra,
është më e rëndë se dhimbja e dhëmbit,
kur e kupton që i ka ikur zemra.

 

 

 

BABË*

Përse more babë je i pa fjalë
e i ftohur që nga dje
unë jam i yti djalë
përse bëhesh që s'më njeh.

Fol more baba ma thuaj një përrallë
më morri malli me ty me fol
ti i vdekur unë i gjallë...
dhimbja shpirtin ma ka lodh.

Më mungon buzëqeshja jote
jam si qielli i errët pa hanë
të qoftë i lehtë dheu i kësaj toke
çfarë të bëj që s'të kam pranë.

Si do të them babë lamtumirë
se s'më del kjo fjalë e mallkuar
ah... sa e kam të vështirë
më kurrë s'kam për të të përqafuar.

________
 *Për prindin tim që ndërroi jetë.

 

 

 

FLOKËT TUA

I pashë flokët tua si dallgë deti,
Eh! Sa me vrap fillova hapin tim,
Por nuk e dija se çka më gjeti,
Kur preka supin e një tjetre...trishtim....

Më fal...në heshtje i flisja si qielli blu,
Mendova që ishe tjetër t'kam ngatërruar,
Këtë që e ndalova jo...jo nuk e du,
Me plagë të thellë rrugën e kam vazhduar.

Përse nuk ishte ajo, ajo që e dashuroj,
Nga të shkoj as këmbët s'më bëjnë punë,
Cili kapitull m'ka mbetur ta shfletoj,
Se të gjithë janë tituj që ndaj meje ushtrojnë dhunë.

 

 

 

SHPIRTI PA TY...!

E kur errësira pas diellit do t'bie
E kaluara si fantazma mezi pres të dalë
Nga dashuria mendja tek ti më shpie
Dhimbjet zemrës s'mund t'ia ndal....

Pas reve që shfaqen si mjegullë n'hapsirë
Kujtimet shëndërrisin si yje në qiell
Kur nuk shfaqet fytyra e saj aq e mirë
Shpirti im pa të duket si dita pa diell.

Malli është brenda dhomës
Dhe vetmia filloi t'i flas heshtjes
Trupi duket pjesë e kufomës
I shtrirë për dhe si gjethet e vjeshtës.

Ermentila Guci - Shtatë poezi

 

Jehona e Shpirtit

Drejt teje,kam ardhur
nis një lojë me ty,
bëjmë flirte.
Buzëqesh...dielli sipër teje akoma më shumë....

Qesh e loz,me rrembe,
me gënje,më hidh tej,
ndeshem me seriozitetin tënd.

Heq prangat...
Zinxhiriné e trishtimit të
prarua
pohimet-mohimet
bashkë kuvendojnë.

Era më zhvesh
buzë detit,
Jehona e Shpirtit
tingëllon...
hape zemrën!

Tregom je gjallë a vdekur!?
Maska brenda meje
ka rënë!
Loti brenda thëllesisë
tënde ra,
nuk të turbëlloii,kripë kishte e ai,
ngjyrën e kaltér
si pluhurë për krah
borxh ta marr!

Një lidhje e fortë
dashuri-urrjetje
si ndonjë dashuri,
e pse nuk jam bijëza jote!

Marr frymë lehtë
tallazet e shpirtit
mbi kurrizinë e dallgëve
lundrojnë,
ndoshta dhe mbyten!

Biseden intime
e thyej...
E veshtroj ,i jap përshendetjen e largimit...
Do të rikthem serisht ,
Jehona e shpirtit
kohë do kérkoj...

Eci drejt turmave,
dielli ecën mbi supe!

 

 

 

Rini e prerë

Hapa që nxitojnë pa patur frikë
Ëndrra qê thurren ,pa patur dyshim
Ndjenja që jetojnë në
tokë
ku dashuria është ndjenja
më e fortë.

Rinia,fjalë e bukur kur...
dëgjon
Brenda saj mbart shumè kujtime,
ku ecim para në kohë

Dikush rininë nuk e gëzoi
mozaikun e ndjenjave
vdekja me vete e mori,
pa patur mëshirë ndaj jetës!

Hapat ndalen në njé
rrugë të shkutër
ku duhet të ishte e gjate,
buzëqeshje që fiken,
ku lumturia ishte pjesë e saj,.
Ëndrra që ngelen si të tilla,pa patur realizim
në kohë.
Mendime të pashprehura,
me mendimin qé
kishte ende kohë!

Por koha.nuk kishte kohë për të.
Emocione,dashuri,shpresa e brenga mbetën
të kohës!

Freskia,forca e déshir
ën e jetës matriali i qefinit té tij
balta psheretiu fort për banorin e ri ,té përjetshëm né gji té
saj!
Vdekja vodhi jetén
duke lêné një ënderr pa udhetarinë që kujdeset
për ta jetuar atë...

 

 

 

Stacion i ndarjes

Shikime që shihen për herë t’ë fundit
Shohin tej shikimeve, që sytë tregojnë..
Puthjet përmbajnë ëmbëlsinë e dashurisë
Veç e fundit përmban shijen e hidhur t’ë ‘’lamtumirës’’...
Zemra e vrarë…e strukur në kraharore..
Tiktake e saj askush nuk po i dëgjon…
Valixha e largimit , gati në stacion
Loti i nxehtë fytyrën preku,…qerpiku seç u drodh…
potretin që mbartë dashuria jote I lë lamtumirën.
Kur njeri shkon..e lë kujtime…
tjetri mbartë një shpresë tjetër për jetë…
Duke lënë në stacion e ndarjes
‘’valixhen e kujtimev’e..dhe’’ emrin e personit
që u strehua në zemrën e tryre…

 

 

Më merr

Thjesht për të pyetur,
Në jam mirë a keq?
Ndoshta telefoni do të dal i fikur,
Por ti provo përseri ...
Më merr
Ndoshta thirrjen tënde,
Jam duke pritur .
Në qoftë se nervoizim të kap
Se zërin tim nuk po e dëgjon,
Shuke telfonin në tokë.
Por mos harro të marrësh sërisht ,
atje gjëndet emir im
Më merr
Kur them kam punë,
Mos e mbyll telfonin,
Në ato çaste po mendoj për ty…..
Para se qepallat të bien për gjumë
Nën tinguj e zërit tend,
Veshët të buçasin ëmbëlsin e ndjenjave…
Më merr
Po ke dëshir?
Më merr
zemra ta ndjej emocioni,
Që t’i ekziston !
Më merr…

 

 

Udhëkryqet

Hapa të cojnë diku larg
Dikë lë pas ,e dikë bën bashkudhetar,
Fytyra të qeshura, të heshtura,të trishta, pajetë
Të parakalojnë përpara si refleks...

Endesh midis turmës në kërkim
Të fatit,,, ëndrres apo diçkaje pakuptim
Pyetje ,enigma antiteza të vinë në mëndje
Pastaj mbështillen me misterin e jetës në kërkim.

Thua vallë lumturia të jetë
Një thesar që askush nuk e di ku ndodhet..?
Mbyll sytë e pyet zemën
Të tregoj udhëhkryqet e jetës…

Por zemra nuk tregon
Heshtja e saj shijën e hidhur pas lë……
Udhëkryqet e jetës nuk tregohen
çdo ditë ne disa nga ato përjetojmë

 

 

E shtrënjta  jonë

Foshnja dikur…
me ninullat e gjirit,
u rritëm.
Magjia e fjalës
së nënës ,
na mbushte shpirtin.

Mbi ballin tënd
skalitet e gdhëndet historia.
Nata i bën lutje Hënës,
Të qetësoj zemrën e një nëne.

Flokët e tua,ngjyrën platinitë marrinë.
Si shpresa të thinjura ,
Mokra e kohës ,shuan ditët,vitet,rininë…

Si flutura me krah të plagosura
drejt teje ndalim fluturimin…
Shtizën e lotëve
të tu puthim
‘’Dielli’’ shkaktari u largua prej nesh…

Duart rreth qafës
E shtrënjta jonë Nënë,
thurim pëqafimin balsam për shpirtin,
ku…
dhembja ka ngritur ‘’Perandorinë e Lotit’’

 

 

Jeta
 

Jeta ylberin hedh nën këmbët tona,,
Mjafton të jemi pak guxiimtar
Ëndrrat t’i mos i lë shurdhmemece.
Të vallëzojmë me shtatë ngjyrat e tij….
Jeta jonë të jetë ngjyrë e tetë …...

Tek përqafimi i çmendur shpresë e forcë
U themi ;Njerzve se duam ‘’Faleminderit’’
Jeta akrobaci u hodhi në krahët tonë ,
Ku bashkohemi e dëshpërohemi.

Si gjysëmhënza vitet
Këmbejnë unazat,
Tek flokët dëbora zbardh.

Kafshimi
i ëmbëll i vdekjes,
që mbjelll trishtim…
Jeta s’mundi dot të n’a e fshinte !

Daut Emini - Lamtumirë

 

Lamtumirë, Vaçe Zela, e Madhja jonë

Vështirë e ka, një poet sot,
Të zgjedh fjalë, të thur një varg
S’di ç’të merr e të thotë më parë...
Për Ty, Vaçe Zela, e Madhja jonë!

S’është lehtë t’shkruhet një poezi
Për Vaçen, Artisten e Popullit tonë
Sot, kur ajo s’është në mesin tonë
Me trup, por jo edhe me këngë!

U nda nga ne, e Madhja, artistja jonë
Vdiq me trup, jo edhe me zë
Zëri ëmbël do të jeton gjatë
Do të jeton, sa të jetë populli jonë!

Prehu e qetë, e Madhja jonë
Vepra jote, Ty, të madhëron
Zëri jotë, gjatë do të jehon
Në çdo cep të vendit tonë!