Poezi nga Edgar Alan Poe

Një ëndërr brenda ëndrre

Këtë puthje në vetull merre
Dhe, në ndarje prej teje tani
Kaq le të zotohem
ti gabim nuk je, kur e quan
Se ditët e mija ëndrra kanë qenë
E prapë, nëse shpresat vanë e shkuan,
Në një ditë a natë
Në një fanitje, a kurrë të tillë
Vallë prandaj më e pakta ka ikur?
Gjithçka që shohim a duket
Asgjë veç ëndërr ndër-fanitur

Të një bregu dallgë-rrahur
Mes ulurimës qëndroj
E grimca rërëflorinjta mbaj
Pëllëmbën fort shtrëngoj
Sa pak! E prapë nga gishtat shkasin
Ndërsa unë qaj, teksa qaj

O Zot! Me një mbërthim të fortë
Vallë, dot s’i kap e mbaj?
O Zot! Prej valës’ pamëshirshme
Një prej tyre a s’e shpëtoj dot?
A është gjithçka shohim a duket
Veç ëndërr brenda ëndrrës,
e pos një ëndërr e kotë?

 

VETËM

Qysh çastin që unë linda,
s’kam qenë siç të tjerët ishin;
siç të tjerët shihnin, nuk kam parë
pasionin tim nga rrjedhë e zakonshme
s’e kam marrë
As dhimbjen nga i njëjti burim
Zemra me të njëjtin tingull të gëzonte
Dot s’e zgjoja
e gjithçka doja, më vete dashuroja

Atëherë, në fëmijëri, në agim
Nga çdo pus i mirë e të keqje
Nga një jetë stuhie – u mbush
Misteri që lidh më mban palëviz
Nga rrjedha a burimi
nga greminë e kuqe mali
Nga dielli që rreth meje u soll
Në të vjeshtës së tij bojë-alli

Nga vetëtimë e atij qielli
Kur pranë më kaloi
Nga rrufeja e stuhia
Dhe nga reja që formë mori
Kur kusuri i qiellit ish blu
Siç e shihja unë – prej demoni

 

ËNDËRR

Ah, që jeta ime ëndërr e pafund ishte
Shpirti nuk zgjohet, gjersa rrezja e përjetësisë
Të nesërmen të më sjellë
Po, dhepse ajo ëndërr e gjatë brenge e pashpresë
Më mirë se realitet i ftohtë ish
Një jetë që zgjohet , atij që zemra t’i përkasë duhet
Dhe heshtur ka qenë, mbi të dashurën botë
Që nga lindja një rrëmujë e thellë pasioni

Por a duhet vallë– përjetësisht një ëndërr të jetë
Vazhdimisht, siç ëndrrat me mua kanë qenë
Në të herëshme timen djalëri – vallë a është e thënë
Marrëzi ishte prapë për qiej më t’lartë t’shpresoje
Se kur dielli ndriçonte - kam zbuluar

Unë i verës qiell, në ëndrra të dritës gjallë
Dhe dashamirësisë – zemrën time vetë kam lënë
Në mot të përfytyrimit, veçmas
Nga vetë shtëpia ime, me qëniet që kanë qenë
Nga vetë mendimi im,- e ç’tjetër të shihja vallë?
Ishte veç një herë – e vetmja herë vërtetë- kohë e ligë

Nga të mijat kujtime s’duhet dalë,
Një fuqi a magji që lidhur më mban – fraq ishte
Më erdhi natën dhe mbi shpirt pamjen e saj më la pas
Apo hëna, mbi gjumin tim
në mesnatën fisnike të saj ndriçoi?

Shumë e ftohët, apo yjet ishin, çkado të ketë qenë
Ajo ëndërr si erë e asaj nate – le të kalojë
I lumtur kam qenë, veçse në ëndërr, ama
I lumtur kam qenë – dhe ky motiv më pëlqen

Ëndrra! Në të gjalla ngjyra të jetës
Ashtu si në grindjet kalimtare, turbullt e paqartë
më shumë goxha gjëra - syrit të dëlirë i sjell,
Të parajsës e dashurisë - në dukje me realen
Dhe gjithë ne vetë!
Sesa shpresë e re në orën më të ndritur
Ai t’ketë njohur.ndonjëherë

Shqipëroi Halit Beka (Methasani)

Mark Kuzhnini - Shtatë poezi

 

JAM ODISEU

( Letër Penelopës sime )

Kur gjithçka më sulmonte,
Unë morra rrugë për tek ti,...
Dashuria jote më mbronte,
Sa në jug e sa ne veri.

Unë qiellin shumë e doja,
Por nga toka dilnin ciklop,
E kur në det po lundroja,
Jetën po e peshkoja me shkop?

Dhe pas vdekjes s'jam lënduar
E pas ujërave nuk shihja tokë,
Do të vij, të kam premtuar,
Ndoshta vetëm e jo me shokë.

Fikall vet flisja me vehten,
E vehtja ime s'kishte përgjigje,
Kush di si unë ta dënojë vdekjen,
Duke jetuar si gur mbi brigje.

Pak në ëndërra të kam parë,
Se pak kam fjetur bukuria ime,
Kaloi shumë kohë që jemi ndarë,
E ti mbete kujtim në jetën time.

 

 

 

 

PREMTIMI I KONSTANDINIT

Seç qenka natë e bukur
Varr ngrihu e bëhu kalë
Më duhet të ik si një flutur
Rrasë bëje një nder, bëhu shalë....

Duhet të ik e ta marr motrën
Që ta vë amanetin tek vendi
Të ngutem e ta hap portën
Kështu e kërkoi lokja e rendi.

Ah! Ore mal m'paska marr malli
Të të shoh përsëri
Jam nisur i vdekur nga varri
Që ta marr motrën në veri.

Natë e Pashkëve të mëdha
Nana jeton si në qeli
Dikush një lajm ma dha
Ka hudhur një hok mishi n'kusi.

Ja pra pragu i Dhoqinës
Ngrihu motër erdha të të marr
Ç'ke or vëlla prapa shpinës
Dukesh shumë në trup i pa larë.

Jo moj motër asgjë nuk kam
Veç jam ngutur duke ardhur
Duhet të nisemi në errësirë
E jo mëngjesi kur t'ketë zbardhur.

Por pse vëlla nuk pushon sot
Nesër nisemi me dritë dielli
Motra nga malli u zhyt në lotë
Po lotonte atë natë dhe qielli.

Duhet t'nisemi thot Konstandini
Hidhu në shalë moj Dhoqinë
Çfarë zemre e çfarë mendimi
Kishte trimi për shtëpinë.

Atij i ngutej shumë më shumë
Që mos ta zë agimi hershëm
Ta lë motren e të kthehet në gjumë
Aty ku ishte i përhershëm.

Ja...! Arritëm motër tek shtëpia
Unë po shkoj ta lidh kalin
Vajza troket në portë
Lokja si qyqe po e merrte malin.

Konstandini u kthye në varr
Nanë moj hape portën
Mos je bushtër a mortajë
Kush ta bind tani loken.

Është Dhoqina bija jote
Hape portën moj nanë
Qante plaka asaj kohe
S'kish parë diell e s'kish parë hanë.

Kush të solli ty moj bijë
Me Konstandinin këtu kam ardhur
Ah! që vërshoi tani një shi
Dhe mëngjesi sapo ka zbardhur.

Vdiq plaka vdiq e bija
U dha e u përmbush premtimi
Pas kësaj u shemb shtëpia
Besa besë ishte qëllimi.

 

 

 

 

MË DËNOI

Në sytë e zinjë ulliri dukesha si prehë gjahu,
në buzëqeshjen e saj i shëmtuar si bishë,
çfarë fjale lindi shpejtë e më ndau,
nuk gjeta shërim as n'xhami e as n'kishë....

Përsëri ajo buzëqeshte e unë isha pjesë mishi,
në afërsinë e saj, më binte copë, lëkura ime e flaktë,
mos vallë ishte mbretëreshë ferri që jetën ma prishi,
doja ta puthja, ta përqafoja për çdo natë.

Vetëm për pak çaste ishim qift ideal,
vetëm për pak kohë qëndruam me gëzime,
kur e kuptoi sa e dashuroja, në mendime su ndal,
më pas s'më harroi duke më dënuar me mallkime.

 

 

 

 

LOTËT E BURRIT

Kur buzëqeshja kalon në vaj,
e dhimbja është e pa kulluar,
në atë çast je diku ne skaj,
se fati yt është duke u martuar....

Kujtimet nuk peshohen,
dita kur e shikove për herë t'parë,
ndjenjat kurrsesi nuk ftohen,
pas vellos saj i sheh lotët që ka qarë.

Lotët e burrit janë sa pesha e shkëmbit,
vuan nga ndarja shumë më shumë se femra,
është më e rëndë se dhimbja e dhëmbit,
kur e kupton që i ka ikur zemra.

 

 

 

BABË*

Përse more babë je i pa fjalë
e i ftohur që nga dje
unë jam i yti djalë
përse bëhesh që s'më njeh.

Fol more baba ma thuaj një përrallë
më morri malli me ty me fol
ti i vdekur unë i gjallë...
dhimbja shpirtin ma ka lodh.

Më mungon buzëqeshja jote
jam si qielli i errët pa hanë
të qoftë i lehtë dheu i kësaj toke
çfarë të bëj që s'të kam pranë.

Si do të them babë lamtumirë
se s'më del kjo fjalë e mallkuar
ah... sa e kam të vështirë
më kurrë s'kam për të të përqafuar.

________
 *Për prindin tim që ndërroi jetë.

 

 

 

FLOKËT TUA

I pashë flokët tua si dallgë deti,
Eh! Sa me vrap fillova hapin tim,
Por nuk e dija se çka më gjeti,
Kur preka supin e një tjetre...trishtim....

Më fal...në heshtje i flisja si qielli blu,
Mendova që ishe tjetër t'kam ngatërruar,
Këtë që e ndalova jo...jo nuk e du,
Me plagë të thellë rrugën e kam vazhduar.

Përse nuk ishte ajo, ajo që e dashuroj,
Nga të shkoj as këmbët s'më bëjnë punë,
Cili kapitull m'ka mbetur ta shfletoj,
Se të gjithë janë tituj që ndaj meje ushtrojnë dhunë.

 

 

 

SHPIRTI PA TY...!

E kur errësira pas diellit do t'bie
E kaluara si fantazma mezi pres të dalë
Nga dashuria mendja tek ti më shpie
Dhimbjet zemrës s'mund t'ia ndal....

Pas reve që shfaqen si mjegullë n'hapsirë
Kujtimet shëndërrisin si yje në qiell
Kur nuk shfaqet fytyra e saj aq e mirë
Shpirti im pa të duket si dita pa diell.

Malli është brenda dhomës
Dhe vetmia filloi t'i flas heshtjes
Trupi duket pjesë e kufomës
I shtrirë për dhe si gjethet e vjeshtës.

Ermentila Guci - Shtatë poezi

 

Jehona e Shpirtit

Drejt teje,kam ardhur
nis një lojë me ty,
bëjmë flirte.
Buzëqesh...dielli sipër teje akoma më shumë....

Qesh e loz,me rrembe,
me gënje,më hidh tej,
ndeshem me seriozitetin tënd.

Heq prangat...
Zinxhiriné e trishtimit të
prarua
pohimet-mohimet
bashkë kuvendojnë.

Era më zhvesh
buzë detit,
Jehona e Shpirtit
tingëllon...
hape zemrën!

Tregom je gjallë a vdekur!?
Maska brenda meje
ka rënë!
Loti brenda thëllesisë
tënde ra,
nuk të turbëlloii,kripë kishte e ai,
ngjyrën e kaltér
si pluhurë për krah
borxh ta marr!

Një lidhje e fortë
dashuri-urrjetje
si ndonjë dashuri,
e pse nuk jam bijëza jote!

Marr frymë lehtë
tallazet e shpirtit
mbi kurrizinë e dallgëve
lundrojnë,
ndoshta dhe mbyten!

Biseden intime
e thyej...
E veshtroj ,i jap përshendetjen e largimit...
Do të rikthem serisht ,
Jehona e shpirtit
kohë do kérkoj...

Eci drejt turmave,
dielli ecën mbi supe!

 

 

 

Rini e prerë

Hapa që nxitojnë pa patur frikë
Ëndrra qê thurren ,pa patur dyshim
Ndjenja që jetojnë në
tokë
ku dashuria është ndjenja
më e fortë.

Rinia,fjalë e bukur kur...
dëgjon
Brenda saj mbart shumè kujtime,
ku ecim para në kohë

Dikush rininë nuk e gëzoi
mozaikun e ndjenjave
vdekja me vete e mori,
pa patur mëshirë ndaj jetës!

Hapat ndalen në njé
rrugë të shkutër
ku duhet të ishte e gjate,
buzëqeshje që fiken,
ku lumturia ishte pjesë e saj,.
Ëndrra që ngelen si të tilla,pa patur realizim
në kohë.
Mendime të pashprehura,
me mendimin qé
kishte ende kohë!

Por koha.nuk kishte kohë për të.
Emocione,dashuri,shpresa e brenga mbetën
të kohës!

Freskia,forca e déshir
ën e jetës matriali i qefinit té tij
balta psheretiu fort për banorin e ri ,té përjetshëm né gji té
saj!
Vdekja vodhi jetén
duke lêné një ënderr pa udhetarinë që kujdeset
për ta jetuar atë...

 

 

 

Stacion i ndarjes

Shikime që shihen për herë t’ë fundit
Shohin tej shikimeve, që sytë tregojnë..
Puthjet përmbajnë ëmbëlsinë e dashurisë
Veç e fundit përmban shijen e hidhur t’ë ‘’lamtumirës’’...
Zemra e vrarë…e strukur në kraharore..
Tiktake e saj askush nuk po i dëgjon…
Valixha e largimit , gati në stacion
Loti i nxehtë fytyrën preku,…qerpiku seç u drodh…
potretin që mbartë dashuria jote I lë lamtumirën.
Kur njeri shkon..e lë kujtime…
tjetri mbartë një shpresë tjetër për jetë…
Duke lënë në stacion e ndarjes
‘’valixhen e kujtimev’e..dhe’’ emrin e personit
që u strehua në zemrën e tryre…

 

 

Më merr

Thjesht për të pyetur,
Në jam mirë a keq?
Ndoshta telefoni do të dal i fikur,
Por ti provo përseri ...
Më merr
Ndoshta thirrjen tënde,
Jam duke pritur .
Në qoftë se nervoizim të kap
Se zërin tim nuk po e dëgjon,
Shuke telfonin në tokë.
Por mos harro të marrësh sërisht ,
atje gjëndet emir im
Më merr
Kur them kam punë,
Mos e mbyll telfonin,
Në ato çaste po mendoj për ty…..
Para se qepallat të bien për gjumë
Nën tinguj e zërit tend,
Veshët të buçasin ëmbëlsin e ndjenjave…
Më merr
Po ke dëshir?
Më merr
zemra ta ndjej emocioni,
Që t’i ekziston !
Më merr…

 

 

Udhëkryqet

Hapa të cojnë diku larg
Dikë lë pas ,e dikë bën bashkudhetar,
Fytyra të qeshura, të heshtura,të trishta, pajetë
Të parakalojnë përpara si refleks...

Endesh midis turmës në kërkim
Të fatit,,, ëndrres apo diçkaje pakuptim
Pyetje ,enigma antiteza të vinë në mëndje
Pastaj mbështillen me misterin e jetës në kërkim.

Thua vallë lumturia të jetë
Një thesar që askush nuk e di ku ndodhet..?
Mbyll sytë e pyet zemën
Të tregoj udhëhkryqet e jetës…

Por zemra nuk tregon
Heshtja e saj shijën e hidhur pas lë……
Udhëkryqet e jetës nuk tregohen
çdo ditë ne disa nga ato përjetojmë

 

 

E shtrënjta  jonë

Foshnja dikur…
me ninullat e gjirit,
u rritëm.
Magjia e fjalës
së nënës ,
na mbushte shpirtin.

Mbi ballin tënd
skalitet e gdhëndet historia.
Nata i bën lutje Hënës,
Të qetësoj zemrën e një nëne.

Flokët e tua,ngjyrën platinitë marrinë.
Si shpresa të thinjura ,
Mokra e kohës ,shuan ditët,vitet,rininë…

Si flutura me krah të plagosura
drejt teje ndalim fluturimin…
Shtizën e lotëve
të tu puthim
‘’Dielli’’ shkaktari u largua prej nesh…

Duart rreth qafës
E shtrënjta jonë Nënë,
thurim pëqafimin balsam për shpirtin,
ku…
dhembja ka ngritur ‘’Perandorinë e Lotit’’

 

 

Jeta
 

Jeta ylberin hedh nën këmbët tona,,
Mjafton të jemi pak guxiimtar
Ëndrrat t’i mos i lë shurdhmemece.
Të vallëzojmë me shtatë ngjyrat e tij….
Jeta jonë të jetë ngjyrë e tetë …...

Tek përqafimi i çmendur shpresë e forcë
U themi ;Njerzve se duam ‘’Faleminderit’’
Jeta akrobaci u hodhi në krahët tonë ,
Ku bashkohemi e dëshpërohemi.

Si gjysëmhënza vitet
Këmbejnë unazat,
Tek flokët dëbora zbardh.

Kafshimi
i ëmbëll i vdekjes,
që mbjelll trishtim…
Jeta s’mundi dot të n’a e fshinte !

Daut Emini - Lamtumirë

 

Lamtumirë, Vaçe Zela, e Madhja jonë

Vështirë e ka, një poet sot,
Të zgjedh fjalë, të thur një varg
S’di ç’të merr e të thotë më parë...
Për Ty, Vaçe Zela, e Madhja jonë!

S’është lehtë t’shkruhet një poezi
Për Vaçen, Artisten e Popullit tonë
Sot, kur ajo s’është në mesin tonë
Me trup, por jo edhe me këngë!

U nda nga ne, e Madhja, artistja jonë
Vdiq me trup, jo edhe me zë
Zëri ëmbël do të jeton gjatë
Do të jeton, sa të jetë populli jonë!

Prehu e qetë, e Madhja jonë
Vepra jote, Ty, të madhëron
Zëri jotë, gjatë do të jehon
Në çdo cep të vendit tonë!

Shqipe Hasani - Psalm i Kleopatrës

Psalm i Kleopatrës

 

Të mërkuren e shenjtë do të më vënë

Në skenë si Kleopatren

Pse hyra në legjenden e kurorës

Pse lava sytë ëndrrat që i pash

Pse putha pa mëshirë diellin e dashurisë

Të enjtën do të më këndojë si Kleopatra.

 

Aq më bënë xheloze...

Se të premten e zhvirgjërimit

Do të më zgjosh me fustan të gjakut

Do të më bësh roje nën flokun e gjatë

Do të më fshehin në shtratin e trëndafiltë

Deri sa të të dua gjithë natën

E mos të nginjem.

 

Gjithë javën tjetër qaj dhe gjykohem

Që s’të kam njohur më parë

Me shpirtin e prushtë të Cezarit

 

Dikur të bëhemi fitimtarë të vjeshtës

Të pijmë verën e dasmës

Të ringjallim betejën e dashurisë

Për vitet e ikura.

• Kjo poezi ka marrë çmimin e parë në Takimet e Poeteshave Shqiptare, Vushtrri 2013

Hasan Kuçi - Vushtrria ime

Vushtrria ime, qyteti im

Rrugëtova mahallëve
këmbëzbathur me shtizë në dorë si vician
të zitë e ullirit hoqa
kalldrëm pas kalldrëmi
Vushtrria ime

me mikun cakërrova gotën e haresë
një tjetër me kujtime mbusha
e në tymin e duhanit
i shkrova te dashurës
Vushtrri
kafeneja ime

trëndafila të vyshkur
e lecka bleva
lahutë të vjetër në pazar
anës lava djersën e lotin e pluhrosur
Vushtrri
hamami im

nën hije plepi
silnica nuk më lagu më
e as shi i purpurt në harkun e skajshëm
i mesmi dashuri e parë
nëntë harqe
më shumë shekuj
urë e gurit e ime
mur i lartë
sa malli për shetitoren
për vëllanë
që nuk shëtis më
nëpër portën tënde
i huaj dot nuk hyri
afër gurit
shpirti i gjyshit fle rehat
e i imi shumë të ka mall
Vushtrri kalaja ime
qyteti im.

Agim Gashi: Jeta mban emrin tënd

JETA MBAN EMRIN TËND
(Njeriut që ka dhuruar mëlçinë e Tij)

Akoma jetoj me frikën,
Dhe bisedoj me ty
Vëlla a motër ishe nuk e di.

Ne mua jeton edhe ti
Bashkë me endrrat dhe shpresën
Për të ardhmën

Ti Jetën deshe
Më shumë nga të gjithë
E dashurisë i dhe shpirt

Jeton në frymen time
Në këngët që po lindin

Jeton në Formulën e Dhembjës
Në Planetin e Dashurisë

Jeta e mban emrin tënd
Bashkë me lutjen për të nesërmen

Düren, 30.06.2013

___________________
Agim Gashi është njeriu i befasive. Sukseset e tij si kënëtar dhe rapsod tashmë i din të gjithe, por ai kësaj radhe na befason edhe me latimin e vargut poetik. E gjeta rastësisht ne FB të publikuar këte poezi dhe ajo flet vetë. Unë vendosa që ta publikoj, në mënyre që ta lexoni edhe ju dhe të bindeni se Agimi nuk është vetëm këngëtar, por ai ka edhe shpirt poeti dhe u jep jetë vargjeve! /Haxhi Muhaxheri/