Agim Gashi: Jeta mban emrin tënd

JETA MBAN EMRIN TËND
(Njeriut që ka dhuruar mëlçinë e Tij)

Akoma jetoj me frikën,
Dhe bisedoj me ty
Vëlla a motër ishe nuk e di.

Ne mua jeton edhe ti
Bashkë me endrrat dhe shpresën
Për të ardhmën

Ti Jetën deshe
Më shumë nga të gjithë
E dashurisë i dhe shpirt

Jeton në frymen time
Në këngët që po lindin

Jeton në Formulën e Dhembjës
Në Planetin e Dashurisë

Jeta e mban emrin tënd
Bashkë me lutjen për të nesërmen

Düren, 30.06.2013

___________________
Agim Gashi është njeriu i befasive. Sukseset e tij si kënëtar dhe rapsod tashmë i din të gjithe, por ai kësaj radhe na befason edhe me latimin e vargut poetik. E gjeta rastësisht ne FB të publikuar këte poezi dhe ajo flet vetë. Unë vendosa që ta publikoj, në mënyre që ta lexoni edhe ju dhe të bindeni se Agimi nuk është vetëm këngëtar, por ai ka edhe shpirt poeti dhe u jep jetë vargjeve! /Haxhi Muhaxheri/  

Një poezi nga Irena Gjoni

 

Irena Gjoni

KOHË TEK SHTYLLAT E HERAKLIUT
(Shkeputur nga libri “Tatuazh ne shpirt te detit”)

Më në fund...Më në fund mbërrita
tek Shtyllat e Herakliut

Gdhendur në njërën
(Ndoshta prej parambërritit tim
A ndoshta prej mbërritit të parë
pas Herakliut)
deri në shpirt te shkëmbit
gati në thërrmim gjeta fjalët:
“KOHA SHËRON GJITHÇKA,
PAÇKA SE ME VONESË”

Në hutimin tim,
në të pabesë më puthi
Perëndia e Diellit

Unë riktheva të puthurën
po në të pabesë
Në gdhendje tek shtylla tjetër:
“PO NËSE S’KE MË KOHË,
MOS NDOSHTA
ME PLAGË TË PASHËRUARA
TË DUHET TË VDESËSH?”

Më në fund...
Më në fund mbërrita
Tek Shtyllat e Herakliut
Para më pak se të më dilte gjumi...

(Shtyllat e Herakliut – Toponim mitologjik që nënkupton mbërritjen në kufirin ekstrem, në fundin e botës, ku zbriste vetëm perëndia e diellit, Helios.)

Kater poezi nga Rrustem Gerguri

Rrustem Gërguri

 

LIRIKË LOTI E PËRMALLIMI

RËNKIM LARGËSIE …

Sa e trishtë fjala e pathënë
Mbarsur mendimesh
Kah zemra e mbetur
Në rënkim largësie .
Flakërimë përmallimi
N`përqafimin e ndarjes
Zë fill kujtesa
Ditëve ndër stinë
Në kërkim - rrëfimin.

 

 

IKJE E HESHTUR

E heshtur,ike
Sytë nuk pikuan lotin
Vetëm zemra ndjeu therje
Qepallat hapur përcollën
Deri në skajin e rrugës
Soditën shikimin
E ikjes

I heshtur,mbeta
Në rënkim ikjen
Më gjykoi zemra
Për lotin e fshehur
Pikuar mëngjeseve
Ditëve në bredhje

Shoqërohem me pritjen
Kthimin e ikjes
Gjithnjë e pres !

 

 

R I N O R E

Sytë dhurojnë shikimin
Zemra e gatshme në rrëfim.
Duart joshin përqafimin
Puthje njomësie në shijim.

Jetës s`i dihet së shtegtuari
Ka rrugë të gjatë në hapërim.
Më lehtë përballet së ledhatuari
Në ikje stinësh, me aq përmallim.

Andaj njëherë frymohet jeta
E vetmja gjë që nuk përsëritet.
Besimin e fjalës e ruan e vërteta
Mëngjeseve prore,sa vjen e përtritet!

 

 

LARGIM I PËRJETSHËM

Kujtesë e trishtë plagësh
Vaje e lot gjakderdhur
- ngado varre Kosova ime

Gjumi edhe tash vonohet
Të m`i mbyll qepallat
Nga frika e ëndrrës
Aq trishtuese
Në çmendurinë e kohës

Frymë e këputur
Përqafimeve pa fjalë
Në fytyrën dyll të verdhë
rraskapitur, në ecje
mes ëndrrës dhe frikës.
- në ikje nga vatra e lindjes.

Sa shumë mërzitje,
se nuk u kthyen
- të dashurit tanë.

Nuk erdhën,nuk i gjetëm
- as kur i kërkuam.

Largim i përjetshëm
- nga puthja jonë!

Dy poezi nga Nehas Sopaj

Nehas SOPAJ

PRESHEVA

Vajzë me jorgovan të vyshkur në dorë.
Vjeshta po braktiset. Për çudi, plepat
akoma po shushurijnë, kurse brenda
thellë në lumë, po dridhen guralecët.
Vajzë me jorgovan të vyshkur në dorë.
Gjeraqinat e veshura me purpur
buzës së lumit, kanë rënë në bar. Shi
bie, bie. U ngritën sonte, lulëzueshëm
në erë, në det - lulekoralet e jeshilta.
O, vajzë me jorgovan të vyshkur në dorë,
më trego për ujin e kaltër të legjendave
dhe hirit. Vajzë, lulediell i tharë.
Vajzë me jorgovan të vyshkur në dorë.
Unë dua që ti të vishesh me gonxhe
dhe trumëza. Unë dua të t'kalisë
zemani i diellit dhe e pranverës.
Vajzë, histori e shiut dhe barit,
vajzë me jorgovan të vyshkur në dorë.
(1973)

 
E PO Ç'TË BËSH IDRIZ SEFERI

Para se të nisem kah vetja dhe njerëzit,
do të bie, të fle sonte, pa sytë e mi.
E po, ç'të bësh Idriz Seferi, ç'të bësh.
Më thuaj si t'ia nxjerr një fjalë Karadakut, më thuaj
si të filloj të flas me gjakun tim. Më thuaj.
Ky pyll i blertë sonte po niset
deri te zemra ime. Unë të njoh, Idriz Seferi
Të njoh. Ty dhe gjithë zemrat e skifterëve, ju njoh.
E po, ç'të bësh Idriz Seferi, ç'të bësh.
Kështu e ka ky vend me lule. Kështu e ka
kjo erë plot shi. Disa vdesin për liri, Idriz Seferi,
e disa shtrijnë duart e tyre zaptuese në botë.
E po, ç'të bësh Idriz Seferi, ç'të bësh.
Para gjashtëdhjetë vjetësh ti puthe
çdo pëllëmbë të Karadakut dhe Kosovës, Idriz Seferi.
Ti kishe vetëm një trup dhe një ëndërr
ç'të bësh, në ëndrrën tënde farkohej liria,
dhe rritej Karadaku i kuq me një diell të lulëzuar.
Dhe, një hënë prej purpuri. Ç'të bësh.
E po, ç'të bësh Idriz Seferi, ç'të bësh.
Më trego si të flas me gjakun tim të bleruar,
dhe gurin. Më trego, Idriz Seferi, më trego.
Si të flas me heshtjen tënde të bekuar.
Në gur dhe në ujë, çelin jorgovanet,
kurse në botë lindin shumë flaka të kuqe
dhe lule të flakave. Do të këndoj sonte, Idriz Seferi,
para se të nisem kah vetja dhe njerëzit.
E po, ç'të bësh Idriz Seferi, ç'të bësh.
 
(1975)

Faruk Tasholli: PANO E NGRIRË VERE

Faruk TASHOLLI

PANO E NGRIRË VERA

Triptik elegjiak për
Beqir Musliun

1. KORTEZH I PRANGUAR

Është nisur vera e nuk di të dalë kurrë
Anës së dhembjes buzë e saj e plasur
Me lulëkuqe në shuplakë purpur në ballë
Pret tjetër stinë lëng a avull bore
As hënë e plotë as rrapllimë shiu
Muzgut të trishtë mesditës së djegur
Ta prekin dot fijen e tharë të barit
Mëllenjat te lumi i ka molisur etja
Për syrin argjend të sylynjarit në diell
Ky vrushkull lirikash shpërthen ndritshëm
Atje prapa parmakëve të shpirtit prush
Vargu i vargjeve kortezh i pranguar
Si të luajë vendit si të klithë thekshëm
Me pasthirrmat që gjëmës ia tundin hijen
Larg dheu i njomur afër kupë e qiellit
Poetët keq ia shituakan fytyrën vdekjes
Me bukurinë e mëndafshtë të ecjes

2. KOPERTINË FLAKE

Më shtohen vetmitë magmë e dhembjes
Rritet thik përpjetë brenda meje
Sa Kepi i Shqipeve ngrehinë guri
Në majë të majës së Karadakut verdh
Ku ta lëshosh poshtë këmbën e drojtur
Gjymtyrë baladash ta dridhin shpirtin
Ngjyrat e dashurisë nuk futen në kornizë
Serembe është i lirë ta qëndisë mallin
Me flokun e vashës në kith detesh
Lum ai që ka lundruar i shqetësuar
Ku fundoset dielli apo humb udha
Urtia e ujit pikturon hartë harrese
Ata që shkuan për të mos u kthyer më
Nga gjoksi shkulën gurin e pikëllimit
Sa lehtë ma dridhin telin e buzës
Duart në dy faqe kopërtinë flake
Nuk ia vënë pikën fundit të dramës
Në teatrin e reprizave hemorragji
Endja e purpurit udhëtim i rëndë

3. AKUAREL ME MBRËMJE

Zhurmë e këndshme dhe vapa e trusur
Në hapësirën e Panairit të Gjilanit
Fshehtas përbirohen ata që lëndojnë
Shpirtin e virgjër prejpoleni njomak
Plot mallkim ngarkuar mbi shpinë
Mezi marrin këmbë të prekin udhën
Kalldrëmeve të ngjeshura pluhur
Fyelltarët guximshëm shkelin lodhjen
Me pikëllimin e strukur nën sqetull
Vetëm ata kanë mushkëri deti
T`i ngulfasin qyqet gjëmët e zeza
Koncerteve të buzëmbrëmjeve
Tek përmallshëm përbirojnë mallin
Ku reshin e palohen luspa purpuri
Mureve prej guri me gulshe drite

( Aachen, korrik,1996)

Cikël poetik nga Lumturi Plaku

Lumturi Plaku

DJEMTE E NENES

Oh,moj verë,jam e vetmuar,mezi prisja që të vije
të kthehen zogjtë tek klloçka dhe fëmijët e fëmijëve
oh,moj verë mesi të prisja,por më mirë mos të kishe ardhë
erdhën e ikën fëmija e me ta s’ndrrova një fjalë.

Nipi i madh nga Amerika murmëriste fjalë plotë
unë e zeza përveç”plis”,asnjë fjalë s’kuptova dotë
e pyes djalin,”biri i nënës,ku punon në bujqësi?
se yt bir fjalën”plis”e shqipëton për mbrekulli.”

Tjertri erdhi nga Greqia,doja në gjoks ta shtrëngoja
“kalimera”,me thosh ai,e zeza ….kalin ç’e doja?
me ç’ta mbaj,ç’ti ngarkoja,s’kam as misër e as grurë
bosh shtëpia në çdo qoshe,kalon miu e thyen hundë.

Tjetri më erdhi nga Italia,i këndova”bir , mjalt bir”
“muta,muta”,ai më tha,ngela me sy shqyer ngrirë
Ç’eshte kjo fjalë,i thuhet gjyshes e më dolën pika lotë
“ai të thotë,…”hesht”…italisht”,kthehet djali rëndë, më thotë.

Ah,moj verë,ç’më thanë djemtë,do ta them s’e nuk duroj
po desha të shof fëmijët,gjuhët e huaja të mësoj,
ata janë “modernizuar”,”gjuha shqipe”, thonë, ”s’ka vlerë”
janë tre gjuhë, ti si më thua,a do ti mësoj moj verë?

S’mjaftojnë lotë,por ulurima,të ngjitem në një majë mali
shkulet zemra nga kraherori, nëna nuk e njef më djalin
ngelën si pemët pa rrënjë,si gjethja mbi ujë të lehtë
s’trashegojnë gjuhën e nënës e nuk njofin fjalën “vlerë”.

TI DHE UNE

Ti pulebardhë,unë dallgë,bashkë përmbi det një vals vallëzojmë
unë si tingull e ti me plotë fjalë,këngën e jetës nisim këndojmë
ti je si flutur,unë bëhem sup,e krahët lehtë mbi mua mbështet
në zëmër të lules futem,të gjej,ti je nektari e unë jam bletë.

Ti hënë e bukur e unë jam qielli e të mbështjell në krahëror
ti rrezja dritë,unë jam dielli,që thellë nga zëmra larg të lëshoj
ti je ylberi me ngjyra plotë,kohën e keqe e shiun largon
e si një hark,puth male,fusha e brënda tyre dhe unë qëndroj….


Ç’TE THEM…

Ç’helm lëshuan, ç’patën vallë,
ç’mbanin brënda ato fjalë
në përgjigje analize ,ç’ishte shkruar
si korent ja drodhën duart?
Ju plak e ju rrudh freskia
ju shëmtua hijeshia,
ju pre ndriçimi në sy,
fytyra katran ju nxi,
si natëzeza pa yll , hënë,
rrëshqitur e në pus rënë…
Oh,ç’goditën ato fjalë,
dong-dong fortë!!!!!
Thellë në zemër e në kokë
ngeli shtangur si copë shkop
si pa frymë,e thatë eshkë
si gjethja zverdhur në vjeshtë
u këput e ra në tokë……

Buzëve rrëshqisnin ngadalë
Pyetje si rënkim ….në vajë
“Ah..ç’më thanë ato fjalë?
Unë fëmijë nuk mund të kem?
Joooo?..As vajzë e….. as djalë?
Kurkush s’do më thërrasi –nanë??????”

Dhimbe e fortë e s’flitesh dot…

Por përball ,krrusur mbi stol
një fat zi , si në jetë kot
lëviz shpatullat ngadalë
e ngren kokën,
që i kish rënë përmbi gjoks….
Eh,ç’të shihje!!!!!

Përmbi vetull një gung fryrë
rreth e qark syri i majt ,nxirë
e si i mpir…..
vuri dorën përmbi buzë
“Heshtni” ,thotë ,“kot ,mos pysni,
kush qe ai ,që më goditi …
është një hasëm shumë i fortë ,
që s’e vras dot,
se e dua si vetveten,
e për të…..jap edhe jetën.
E po të them emrin e tij…
është njëlloj sikur të ngri,
kokën lartë e të pështy
e pështyma… rrukulliset
e më kthehet prap në gji.
Kush pështyn veten e tij?”
Ndaloj pak …mori frymë
E me dorë gjoksin shtrëngon
e vazhdon…….

“Ehh,një dhimbje thikë , gozhdë
si peron ,që trarin shpon
brënda zemrës më ka hyrë
bërë vrymë e lëngon
pika-pika gjak pikon ,
ma ngacmojnë fjalët që thonë:”o derëzi…..
ç’fatkeqesi, më mirë mos t’kishe fëmijë”….

O JETA IME

I thith asaj çdo pikë nektar,
kur është nervoze ,o e qetë si vaj,
por dhe kur është shumë e trishtuar
thith prap nektar dhe pse i tharrtuar.
Ja thith…..ja thith…..ja thith njëlloj
dhe e shijoj…..
dhe ku s’mund të hy,ku s’mund të kaloj
çdo rrëzë të sajë si milingonë
me kënaqësi, hy e vizitoj
e thurr , e thurr pa u ndaluar ,
si merimangë
edhe një ditë,ja kthej në javë,
i shtoj jetën,jetës,se është e imja……
erdhi si erdhi
e dashuroj dhe e jetoj…..
Sa për momentet,o ato herë ,
që më ka bërë
të jem e trishtuar
e fal ..e puth ..e përqafoj
e i flas në vesh……
“O jeta ime ,të dua shumë…
kam plotë akoma për të mbaruar
më duhet kohë.
Mbërthemë,shtrëngomë…
e në krahët e vdekjes
po munde vonë……
shumë voooonë lëshomë!”.

FJALA “EMIGRIM”

Ndoshta sytë më shprehnin dhimbje, mbushur lotë,
o shije helmi lëshuan,kur thash fjalën ”emigrim”
e Miku,që ndëgjonte me keqardhje,më thotë
shprehjet,sikur mi mori në rënkimin e shpirtit tim

“Emigrimi është si një shpellë e errët,e shëmtuar
që kush s’e ka provuar,brënda sajë kërkon të hyjë
e ata,që brënda janë…. e vuajnë e të ikin duan
në strehën e ëndërruarë të lodhur ne shtegetim”.


KASAPHANE

Që i vogël ish tmerruar,lemeritur,zemra ish vrarë
Fliste e i rridhnin lotë ,në sytë mbushur me llahtar
Në to i kish ngelur hije,gjëme zeza, që kishte parë
nëna e tij,mbuluar gjak,me barrën në bark të çarë.

Duke qarë ish hedhur sipër,gjaku i vakët e përljeu
E ju duk sikur i foli,”mos më qaj o bir,por ngreu”
E një dorë e zuri mbrapa,me keq ardhje i kish thënë
Ik shpëto të ngelet rraza,se s’bën dot më gjë për nënën

Kish marrë gjakun nëpër trup e ikte me kokë mbrapa
mes kufomash,gjakut lumë,ulurimash e të qara
qanin nana,motra vëllezër,qanin truall e shtëpinë
gjakatarët….kasaphanë kishin kthyer çamerine--------------

PSE?

Pse ngeli fjala pa mjaltë
e thatë si një copë eshke
ç’e prishi magjinë e sajë,
që fliste edhe në heshtje…

ç’rrugë mori shprehja e syryt
që linte buzën pa fjalë
ç’re e zezë kaloj mbi ndriçimin
që mbante zemrën të gjallë???

 ELEGJI PER LIRINE

Nuk di pse….
kur shof zogjtë me cicërimë
që të lirë ,
fluturojnë në hapësirë
kur shof pleq,apo të rinj
që dëfrejnë e ku duan ,venë e rrinë
e sidomos ,kur ndëgjoj
fjalë në këngë,
që lëvrojnë për lirinë…

Ehhhhh…..… ……
Fillojnë sytë nxirë , trishtuar
derdhin lotë
pika,pika , që rrëshqasin,
krypin faqen
e braktisen përmbi gjoks.

Ah,liri------

Zemra pika gjak pikon
e shkon larg në ato kohë
fillon pyet, ty të kërkon
mos të gjen diku të trëmbur
strukur,lidhur me zinxhirë
a mos vallë në varr je mbyllur
a me çelsa kyçur thellë në qeli…

sepse ti------------
s’ishe kurrë ,kur duhej heshtur,
e kërkonin ulurimën,
kur gjoksi vullkan shpërthente
të ulurija
e urdhëronin pipëtimën.
ku ish vallë,ku ish liria?

S’ish liria as në gjumë
as në këngë,as në të qarë
mendimet si në burg kyçur,
nëpër tru vinin vërrdallë
kishin frykë nga pasojat,
s’gjenin rrugë për të dale
Lëngonte fjala në zemër
mykesh ,s’dilte,qelbesh goja
ëndërrat bëheshin thërrime
pa liri as jetën time s’projektoja.

Ah,çfarë dhimbje!
zemra qan, lotët rjedhin
ish vrarë dielli në ato vite e u nxinë
s’shijova gjithë bukuritë,lumturitë,
që dhurohen me bollëk në rini….

E tani????

Dhe pse gjoksi më është liruar,
fjalët s’trëmben
edhe rrugën e kanë gjetur,
unë ngelem me kokën mbrapa
në kohët me helme tretur,
kur frrymarrja me bllokohesh
për lirinë ,që më ish xhvatur….

.
MOS RRI KURR PA DASHURI !

Mos më thuaj që …
më kurrë nuk dashuroj,
se s’të besoj….
Por kuptoj…pikën e lotit ,
shpirtin tënd ,
plagën e zemrës të shkaktuar,
nga trokitja
në një porte të gabuar….
    
Prit… është shpejt…..
ajo plagë akoma e freskët
brënda zemrës
copë braktisur
dhëmb, rënkon
derdh pikë helmi
nëpër gjakun,që pikon.

Eh, ç’ti bësh !!!!
Dashuria është e fortë,
është magji,
të merr mëndjen ,të huton,
të mbyll sytë
e nganjëherë
me sy hapur ëndërron.

*******

Është sentiment,
që mbi arsyen komandon….
Je koshient ,që po gabon
e prap dehur,çoroditur, marrëzisht
pas sajë vrapon.
Fshije lotin…hidhe hapin…
nga e para rrifillo,
se njëlloj nuk është gjithëmonë…

Jo …mos,mos…
mos rri kurrë pa dashuri!
është e bukur,i jep jetës ëmbëlsi.
S’pyet për moshë,
as për fe ,as për ide
as nacionin
nga ke ardhur e kush je…

**********

Dashuria,zemrës ritmet i kurdis
herë rref fortë e herë ngadalë
e mbrekullisht…
si pikë mjalti shëron plagë,
ëmbëlsisht ,si krahu i fluturës,
e prek lehtë,e gudulis
dridhje i jep gjithë qënies tënde
në çdo shqisë……..

Pal Sokoli: BISEDË ME NJË LULËGJAKU

Pal Sokoli

BISEDË ME NJË LULËGJAKU

Lulëzo, oj lulëzo
e hijesho me plot shkëlqim
synthpetalët drejt ka Dielli
fletëblertat gufullim.

Nganjëher, të kam zili
kur erë gjaku kundërmon
çke qe futesh në saksi
kate të thikta, e hijeshon.

Ec n' parmak të Kullës ime!
rreth oxhakut, (t)djegë shumë mallë
rritësh më lotin e nënës time
skuqësh më gjakun qe të kam falë.

Dhe të dehëm në evokime
ti venitë unë përmalluar
oh si shëlqejmë të dy bashkë
Gjak dhe Lot të mishëruar.

Ose i hidhem Drinit në zëmër
për një çast ti ndaloj rrjedhë
o të m'kthej në start të jetës
o të m' kthej lotin që kam derdhë.

19.05.13