Gani Xhafolli - ZEMREN E KAM PLOT OQEANE

 ZEMREN E KAM PLOT OQEANE 

UNË JAM gani xhafolli

Zemrën e kam plot dritare

zemrën e kam plot unaza

zemrën e kam plot oqeane

zemrën e kam plot ajër

e plot diell

e kam plot dete

e plot zogj

e kam plot rrugë

e plot pemë

e kam plot lule

e plot dashuri

e kam plot bletë

e plot këngë

nuk e kam

asnjë miligram

urrejtje

 

 

 

KAM FLUTURUAR

       SHPESH

 

Erdhi koha të kthehem

në atdhe e t’u marr erë luleve

+ pemëve në degë

shtëpinë e kam parë shpesh

ëndërr

kam fluturuar mbi

pemë e mbi kroje

duart e gjyshes i kam

vizatuar çdo javë

do të pi ujë çdo orë

do të ha pemë të vendlindjes

çdo ditë

diellin do ta fotografoj

çdo mëngjes

 

 

DASHURIA U DUHET

TË GJITHA FAQEVE

 

Shumë bëhem nervoze

kur në mbrëmje

ndalet rryma

e librat mbesin në terr

nuk ka faj Luli që

nganjëherë i ha gishtat

zemra ime kërkon

sa më shumë këngë

JAM shumë e vogël

për nervozë

dashuria u duhet

faqeve e të gjitha luleve

 

 

NUK DI PSE GAFORRJA

       EC MBRAPSHT

 

E kam pyetur gjyshin

më ka thënë NUK DI

e kam pyetur një vajzë

në Francë

 

PYETE LUMIN

në vendlindje e

kam pyetur një ditë

GAFORREN në

Danimarkë

nuk di pse iku prej meje

kur unë nuk jam polic

 

 

 

DIELLI SHKRUAN

 PROZË NË FAQE

 

Kur e përqafojmë gjyshen

në mbrëmje

zgjohemi më të ëmbël

në mëngjes

e dielli shkruan prozë

në faqe

që mund të lexohet

vetëm me puthje

edhe hëna shkruan poezi

me buzë moderne

 

 

 

PJESHKAT I KA

 ZËNË GJUMI

 

Pjeshkat në katund

i ka zënë gjumi

presin dorën time

të butë

nw ëndërr i lexojnë

vargjet prej rëre

gjethet këqyrin

mos po më shohin

në rrugë

u kujtohet kur isha

zog mëndafshi në degë

dhe ylber në mollë

 

 

 

JAM BËRË SI

LEJLEK I LODHUR

 

Kam kohë tepër pak

të shkruaj vjeshta

është ulur mbi flokët e mia

dhe u jep krejt ngjyrë

bryme

 

jam bërë si lejlek i lodhur

 

ENDE nuk e kam harruar

MOLLËN në Toplicë

të gjyshit e gjyshes

 

më kujtohen të gjitha

dyert me zog flamuri

 

JAM lodhur shumë

prej malit në mal

prej trenit në tren

më duket 1000 vjet i kam

 

DËSHIRË GJATË NJË

NATE KUR FLUTURA

ISHTE NË MËRGIM

 

Ah sikur ta kisha një kalë

të bardhë

një kalë të bardhë

që fluturon përmbi pyll

e përmbi fusha

 

ah sikur ta kisha një mollë

një mollë të artë

një mollë të artë

një mollë të artë të Çamërisë

ose të Shkodrës

do të isha nisur

drejt fluturës

 

 

 

DY JAVË KA QARË DEGA

 

Mos ua thyeni pemëve duart

sepse mërziten tepër gjethet

e nuk i merr gjumi

dhe qajnë në heshtje

 

edhe shiu nuk e ndjen

veten mirë

 

një qershi është ankuar

shumë

kur një djalë ia ka thyer

pesë gishta

dy javë ka qarë dega

 

 

 

DASHURIA ËSHTË

ME SHUMË ZEMRA

 

Dashuria është e ëmbël si molla

E përqafon një ylber të vogël

Kënaqesh

Dashuria është me shumë zemra

I duhet lumit

I duhet detit i thua MERRE

Me dashuri e hap derën

Kur vjen dikush dhe i qet kafe

Me dashuri zgjohesh

Në mëngjes për një përqafim

Të diellit

E katër përqafime të nënës

Dashuri është edhe kur mbyll

Derën kur shkëlqen hëna

 

 

 

ÇDO DITË

FLET ME DIELL

 

Kur erdhi Skënderbeu

Në Prishtinë

Motra lindi djalë

Emrin e mori Trim

Skënderbeu në KALË

Diçka i thoshte dielli

HIJE I KA SHPARA

KALI i këqyri retë

E kishte marrë malli

Për krejt Dardaninë

ENDE s;e merr Gjumi

As KALIN as Gjergjin

të flet me DIELLIN

 

 

 

     DIKUR EDHE

TREGIMET PLAKEN

 

Sigurisht e keni parë

Peshku ha pa duar

Noton pa këmbë

Dimrit nuk di a nerth shumë

Dhe a ia di emrin botës

Edhe unë kam qenë peshk

Në barkun e nënës

Tash jam gjysh me mjekër

Edhe unë çuditem qysh i

Shkruaj vjershat e reja

E di: dikur edhe tregimet plaken

Pikëpyetjet a i lexon dikush

Plaket edhe banesa dikur

Plaket edhe nëna

Edhe makina e shkrimit

Dielli pikëpyetje a plaket

 

 

 

KUR FLUTUROJNË

BUZËQESHJET

 

E njoh një vajzë

I ka dy bylbyla

Në zemër

Këndojnë kur ajo

E vizaton diellin

Dhe mbjell lule

 

Këndojnë kur ajo

E shkruan fjalën

atdhe

 

këndojnë kur nëna lind djalë

dhe fluturojnë buzëqeshjet

 

 

 

DIÇKA MË KA DHËNË

        NJË KËRMILL

 

Jam munduar shumë

Ta shkruaj një vjershë

Të verdhë në vjeshtë

I kam lutur të gjitha

Lulet të më ndihmojnë

Edhe lumin

Edhe hënën

Diçka më ka dhënë deti

Diçka më ka dhënë pylli

Diçka më ka dhënë kërmilli

Diçka një patë e egër

Diçka më ka dhënë

Një vetull e një vajze

Diçka një krah i një fluture

Diçka më ka dhënë

Një buzëqeshje xheloze

 

 

 

      VJERSHAVE

U RRITET BUKURIA

 

Flokët i rriten Lises

dhëmbët i rriten Gentit

duart i rriten hënës

këmbët i rriten Yllit

e pëllumbave u rriten

krahët

 

plepave u rriten gjethet

dardhave u rritet bishti

mua më rriten vjershat

vjershave u rritet bukuria

 

 

 

KAM HARRUAR

SI DUKEJ SHTËPIA

       E VJETËR

 

Kam harruar si dukej

shtëpia e vjetër

me dy dhoma e një kuzhinë

me pak lugë e tri dritare

do ta pyes Agim Devën

dhe tash e shoh pak

Shtëpinë e Re

nuk di a ka dritë mbi kulm

nuk di si duken pikturat

e mia në terr

dhe a mërziten

që nuk i shoh mirë

të martën do të shkoj

në spital

kam menduar se do të shihja

edhe pa dritare

nuk di si duket as liria

as fletorja e parë

e bukurshkrimit me një zog

 

 

 

LETËR MOTRËS

 NË GJENEVË

 

E vogël ishe

kur të puthte era

kur të buzëqeshte

shiu

nën kumbulla dhe degë

fustanin e kishe

me ngjyra

 

e vogël ishe atëherë 

kur u ke kënduar

gjetheve

dhe një cope buke

flamurin e ke vizatuar

tinëz në shuplakë

 

mos i harro ëndrrat

mos e harro nënën

as hijen tënde të vogël

 

MË KUJTOHET kënga JOTE:

ende ka shumë borë

.   .   .
Biografia e shkrimtarit Gani Xhafolli

Gani Xhafolli u lind në fshatin Drenofc, afër Prishtinës, më 25 nëntor 1942. Ka kryer Akademinë pedagogjike në Prishtinë. Ka punuar në arsim: në Drenofc, Barilevë, në Lipjan dhe në Magure, si mësues. Mëpastaj ka punuar në Radio Televizionin e Prishtinës prej vitit 1979 redaktor në programin për fëmijë deri në 1990, kur pushteti okupues i Beogradit e dëboi me dhunë nga puna së bashkume 1340 punëtorë të RTP-së. Ka fituar shume çmime letrare.
Gani Xhafolli ndërroi jetë në moshën 70 vjeçare në Prishtinë, më 16. 06. 2015

 

Disa nga veprat e botuara:

  1. TE PORTA E EDHAVE.
  2. ZOG SHIU (poezi) 1979.
  3. ËNDRRA NË SHUPLAKË (poezi) 1981.
  4. ZOGJËT FLUTUROJNË MBI LULE (poezi) Tiranë,1984.
  5. VJERSHEN S’E ZË GJUMI (poezi) 1985.
  6. LULE MA JEP DORËN (poezi) Shkup,1986.
  7. KROI THËRRET DALLËNDYSHET (poezi) 1987.

  8. SHTËPIA ME KULM TEPOSHTË (roman) 1988.
  9. PLESHTI HA ME DY LUGE (poezi) 1990.

10. KUQ E ZI (poezi) Cyrih, Zvicër,1990.
11. LEJLEK I SYRIT (poezi) Shkup, 1992.
12. PO (roman) Shkup, 1996 (i shpërblyer me çmimin e dytë).
13. TË DUA (roman i shpërblyer me çmimin e parë,1997).
14. NUSE NËN MOLLË (dramë) 1997.
15. GJEOMETRIA E SYRIT (poezi) 1999 ( e shpërblyer për veprën më të mirë nga LSHK ).
16. GISHTI IDIOT (poezi) 2000.
17. PRINCESHA E VOGËL (poezi) 2000.
18. SHTEPIA ME KULM TEPOSHTË (roman) Shkup, 1999 (ribotim) .
19. DIELLI ME TRI DRITARE (monografi letrare) 2000.
20. NË GOJË TE GJARPRIT (roman) 2000.

________

Fotografia e shkrimtarit Gani Xhafolli është bërë nga mjeshtri Sadri Miftar Hadergjonaj

Imri Trena - Memorie

MEMORIE
(Aktorit të madh Bekim Fehmiu)

...Në tokën ILIRE kam lindur
Në dejet e mia qarkullon,...
I njohuri gjaku im famëlartë,
I heronjve të shquar.
Vendi i lavdisë së përjetshme,
Ku fjala e dhënë
Më e rëndësishmja se jeta është
Që shkëlqimin e sojit të vet,
E dëshiron mbi të gjitha...

Dëshmi kjo e Bekim Fehmiut,
Në librin e tij me kujtime,
Pa lamtumirë princi i artit shqiptar,
Lamtumirë veç ndër vegime.

I madh aktor shqiptar
Në gjuhën shqipe shkolluar
Me bukuri apolloniane
Si Orfeu i talentuar.

Mbi 50 filma regjistruar,
Role kryesore legjendë:
"Odiseu", "Dezertori","Leja për të vrarë",
"E dashura ime Libera", "Salon Kitty",
"Mbledhësi i puplave" e më tej
Krah aktorëve me famë botërore
Emri s`pranove të ndryshoje
BEKIM
Bekuar në trojet arbnore.

Më 1987 protestove
Ndaj propagandës antishqiptare,
Ndaj dhunës së popullit tënd;
Demostratisht le shfaqjen "Madame collotenj"
Sa ishin në sallë ngrinë në vend.

Tërhequr nga skena
Në atë kohë,
Ti yll i artit ndërkombëtar
Heshtur e malluar për Dardani,
Shprehur në librin - dëshmi.

Një mesqershori në symbyllje,
Me vetvrasje jetën ndale,
Dhimbje në popullin tënd, trishtim,
Krenari e artit shqiptar, BEKIM!

Haxhi Muhaxheri - Nesër...

Nesër...

Nesër do jem edhe për një vit më i moçëm
Një vit do ikën tinëzisht nga jeta ime
Dhe më afër do jetë dita e lamtumirës
E miqët do të më urojnë si përhera...

Nesër do dehëm e xurxull do të bëhem
Për ti harruar të kqijat e kësaj bote
Dhe gjithë të dashurat do ti sjell në mendje
Që dashuria të mbretëroj në shpirtin tim

Nesër edhe dita do të jetë më e ngrohtë
E dielli ka për të lozur me ëndërrat e mia
Nesër veç muzat do më bëjnë shoqëri
E veten kam për ta shpallur mbret
___________
E çastit, 03. 06. 2015 / 11:30 h

Naim Fetaj - Për ditëlindjën time

PËR DITËLINDJËN TIME
Një fitilaq e do pishë pranë të mirës nënë
( e vaji im për hënë..)

Se kur linda unë thonë
Edhe dielli ish zënë

2.
Një gjysëm shekulli tash
Po mi rëndon këmbët
Rugëve të botës
Më ranë edhe dhëmbët

3.
Asgjë s'dua nga ti... vendi im i mirë
Veç një varr ndër hije
Edhe do shi...
Të tretem...të tretem
Të bëhem dhe për ty
Se është lodhur shpirti
Veç ik e ik nga ti...

 Sabit Rrustemi:

MIKUT TË FJALËS
( si urim për Naim Fetajn )

Mos i a var kohës shumë...
le t ' bëjnë ajo çka të dojë me vitet që ikin

Ti ndale veten aty ku ta ka ënda
pikën e qejfit
se nuk i bëhet vonë qiellit

Edhe pas njëqind vjete
mund të ta marrë atë dritë shpirti

Nami s' bëhet

Për çdo mbrëmje
mund të dukesh përmes atij ylli
sa për t' na hequr mërzinë

Kutitë e duhanit i hëngër dheu
vetëm Vera e Zezë e jetës na mbet
o Mik i Fjalës 

Gëzuar

Ajet Shala - Një tufë me poezi

ATDHE KESHTJELLË LAVDIE 

Kosovë o kështjella ime
E dashur arbërore
Ngritur mbi themele
Të një kulture epokash

E ndërtuar nga mjeshtër
Me duar hyjnore
Me gurë të skalitur
Nga mbretër në kohëra.

Në muret shoh frëngjitë
Të tymosura nga lufta
Nga flakë e barotit
Të trimave zemërzjarrtë

Ndër shekuj të mbrojtëm
Nga barbarët, nga humbja
Për të mos e lënë
Çizmen e tyre në prag.

Ti mban një vulë
Të rëndë perandorie
Të shkruar
Nga Konstantini i Madh i Ilirisë

Ti mban në Ballkan
Gjurmë të mëdha lashtësie
Të gdhendura me forcë
Nga bijtë e Dardanisë.

Në dheun e trojeve tua
U çudit mbarë bota
Lanë eshtrat e turpit
Bajlozë e krajlë pa fund

Bijtë me gjoks
Në beteja mbuluan gryka topash
Dhe kokat Sulltananësh
I morën në dorë i bënë shkrumb.

Në kullat e bardha stërgjyshore
U gdhendën beteja
Bijtë e tu ranë,
Besa-besë duke kënduar
Me duar u ngrit flamuri 

Dhe jehuan këngë të reja
E me gjakun e tyre
Fjalët e amanetit i shkruan.



ZJARRE ZGJON TRUPI IM

Kam provuar të harroj
Ta burgos shpirtin e vrarë
Për gjithë vargjet si kurorë
Doja dallgë dhe livadh.

Ka ca dallgë që mban stuhia
E ma sjellin brengën time
Si vullkan djeg dashuria
Në një kopësht me kujtime.

Ti je ëndrra ime e brishtë
Aty brenda më je fshehur
Je fushkëte e çiltërsisë
Je si bora e patretur.

Je një lule manushaqe
Që të mbaj si vogëlush
Më zgjon trupi qindra zjarre
E më bën të ec në prush.

Je çfarë je as unë s’e di 
Herë e shenjt e herë gur
Në çdo shteg që përpij
Për ty balli digjet furrë.



PËR TY

Vjen në ëndërr kur prek gjumin
Vjen në këngë e më gëzon
Vjen në hapin që hedh rrugës
Me shikim më ledhaton.

Kam përpara poezinë
Si ta thur vallë këtë natë?
Hesht e flas me psherëtimë
Si ta hedh sërish një hap?

A të vij ku ke folenë?
A do vish ti ku po të pres
Ëndrra lind e majën prek
Po ky varg për ty nuk vdes.



VALLËZO

Vallëzo, moj fluturore
Vallëzo mbi trupin tim
Merr nga zemra lule bore
Merr pranverë nga shpirti im.

Gjithçka deshe të dhurova
Çfarë ka mbetë veç shpirtit tim
Me ty çaj stuhi dhe shqota
Me ty shkoj te thellësitë.

Me ty lulen mbjell të dora
Me ty bëhem flamurtar
Bash aty ku shkrihet bora
Do të puth si fitimtar.

Vallëzo me fjalë bese
Bëhu breshër pa mbarim
Ndize mallin mes rrufeje
Sofër bëje gurin tim.

Vallëzo pa fund në ëndërra
Sill në zemër melodi
Ujit ndarjen përmes këngës
Ura jonë të bëjë bashkim.

Vallëzo mbi dallgë shprese
Dashurinë shkele prapë
Vallëzo mbi prekje ndjenje
Dhelpërore gjoks stërrall.

Vallëzo e mbytmi ndjenjat
Më sill dhimbje çdo agim
Në një kopshët ku hijon vreshta
Si burim ke lotin tim.

Këmbë lehtë më shkel në zemër
Hapmë plagët me trishtim
Hidh një valle shpatit bjeshkës
Vallëzo në mortin tim.



TË DESHA SI NJË ENGJËLL

Të desha si një engjëll, të mbajta si foshnje në dorë
Dhimbjet e tua mbyturazi i ndjeva thellë në damar
Vuajtjet më shkaktuan plagën gjakngrohtë
U bëre pjesë e jetës mbi lotin tim të tharë.

Kaluan cunamet dhe stuhia atje ku jeton ti
Kopshtiet e mia i mbytën shirat me rrebeshe
U përmbysën manushaqet dhe librat e mi
E në secilin varg emri yt si relikë mbeti aty.



ËNDËRRA MBI VARG

Gotë pas gote mbaroi rakia
Zbrazen gotat veç me fund
Mbeti shtrati dhe qetësia
Mbi tryezë bëra gjumë.

Nën kokë strofa, vargje
Ëmbël më ëndërrim
Po hedh kokën në dritar
                   Si poeti në vegim.



PLAGË E VJETËR

Dhimbjet i pata futur mes enigmës së mallkuar
Fshihesha si fëmijë pas perdeve të errta të mërzisë
E plagët e shpirtit më rridhnin gjak të kulluar
Në ditët më të mira të kohës së rinisë.

Si një qiklop përbindësh ushqehej bukur me vitet e mia
M’i mori shumë pranvera me lule e me blerim maji
Ajo më ishte futur në gjak, e fluturonte si flutura
Ky ishte “dashuria im dikur apo vetë tragjedia”.



MES ENDËRRËS E IMAGJINATËS

Mes ëndrrës e imagjinatës erdhe e ndalove
Si një ortek bore furishëm zbrite në livadh
Me vete mbaje gurë, shkurra dhe lisat gjelbërore
Por trupin tim as kësaj radhe s’ma preke aspak.

U sule si një llavë vullkani që gëlltit gurë në troje
Si prush krateri në shpërthim flakë nxirrje prej goje
Dogje për rreth çerdhet më thërrime të zogjve shtegtarë
Dhe kurrë njëherë zemrën s’arrite si luftëtare ta pushtoje.



KËRKOVA

Kërkova bulevardet me të bukura të botës
Me llojshmëri lulesh për rreth në blerim
Në kopshtet e pasura u deha mes aromës
Ti mbete lulja më e bukur, në vegimin tim.

Vizitova peisazhe me bukuri përrallëre
Në çdo meridian globi kërkova frymëzim
Hapërova mes yjesh a mes rrezatimesh ylberore
Por vetëm ti për shpirtin tim mbete i vetmi ushqim.

Hyra në biblioteka të pluhurosuara në kohëra
Lirikë me famë në botë i menduar i lexova
Qëndisje të bukura për personazhe gjeta
veç ti mbete më e bukura që unë krijova.

Dëgjova këngëtarë në melosin popullor
Më zë melankolie tek i këndonin dashurisë
Fjalët më të bukura që nxjerr shpirti hyjnor
Janë veç ato të vargut që shkrova me frymëzim.

Shpalosa natë e ditë faqe në fjalorë të rrallë
Kërkova pa pushuar me shumë përkushtim
Më kot u raskapit edhe shpirti im i dobët i ngratë
Fjalët më të bukura për ty i shkroi netëve loti im.

Si zog shtegtar migrova në hullitë e botës
Kërkova kudo që ta gjej vetëm pak ngushullim
Por ishte e kotë , ishte vetëm humbja e kohes
Se ti ishe, je e vetmja ndjenjë në shpirtin tim.

Do të jesh tek unë në vargje që s’kanë mbarim
Si uji i gurrës në bjeshkë që mes shkumës derdhet
Je e vetmja gjurmë ku hedh hapat në kujtim
Kur s`shkruaj më, më sjell lule mbi dheun tim.



ME TY ENDËRROJA JETËN

E preka befas gjer në palcë plagën time të vjetër
E dhimbjen e ndjeva thellë mbytyrazi në secilin damar
E kisha mbështjellë mirë me plafin e harresës
E nga sfidat e jetës loti si një krua pa ujë ishte tharë.

Plaga që më krijove, ishte dhuratë nga dashuria
E unë të doja më shumë, se sa doja vetveten
Si struc fusja kokën në rërë, të mos dëgjoja cicërima
Edhe pse vetë tretesha, me ty ëndërroja ta kaloja jeten



MË ERDHI PRANË SI FLLAD PRANVERE

Më erdhi pranë si fllad pranvere
E aromë mbante nëpër gushë
Më erdh dikur si vijnë mëngjese
E freskoi lulet nëpër fushë.

Më vjen si engjëll krahëshkruar
Më atëron në gjoksin tim
Më dërgon tek fole e shenjtëruar
Në një natë sterrë që s’ka mbarim.

E qënkam sonte kaq fatbardhë
E kërkoja fort në ëndërrat e mia
Ajo erdhi aty në një livadh
Ndriçoi rrugët si shkëndia.

Kur binte shiu fort me rrebeshe
Mes bjeshkësh Drini gjarpëronte
Me lot në sy t’i jepja puthjenxehtën
E sërish udhën ta kërkonte.

Më lër, më lër o kohë flakadane
Të merrkam krahë në një flatrim
Ta marr një këngën flamurtare
E të mos mbes në humbëtirë.
Të bëhem rreze dielli me shkëndija.



KËNGA E LOTIT TIM !!!

Në dritën e yjeve që zbehen herët në agim
Lapsin e mbusha ngadalë me lotin kristalor
Me mall të nxëhtë një letër shkrova si kujtim
E vetmja që mbani çelësin e shpirtit që më ngroh.

Për ty mbajë, sa shumë energji ngrohtësie
Dimrat e egër i ktheva si kreshnik në pranverë
Si polen prilli të mbolla nëpër kopshtije
Je e vetmja lule që çel me aromë dashurie.

Merre zemrën time e bëje në çast flakadan
Ndriço udhët e errta në netët pa hënë
Më kujto përherë edhe kur unë nuk jam
Aty do të jem duke i shkelur shtigjet me këmbë.

Më vesën e mëngjesit i freskova fjalët
Ca petale manushaqësh ju vura kurorë
Me ylber i mbështolla si një kordele e largët
Zogut shtegtar ia dhashë për t’i sjellë në dorë.

Do të vijë dita edhe kur do të ju mungoi
Dëgjoje bilbilin kur t’ia thotë degë më degë
Është këngë e vargut tim që këndon vetëm për ty
E kurr për askënd tjetër s`do ti këndoi në jetë.



SI NJË PELEGRIN

U bëra lundërtar në shtegun e lotit që rrjedh për ty
Mbi supe mora mallin që më përvëlonte
Udhëtova netëve të errta pa hënë, pa yj
Ecja si pelegrin që diçka të shenjtë kërkonte.

Të dija engjëllushe shpirtbardhë në fluturim
Ti u fute si në shtëpi në muzgun e zemrës sime
Prita si zog i dënuar kafazi të ma falje lirinë
E së bashku ta shijonim qiellin me dritë kaltërsie.

Kodin e hyrjes në zemrën e vrarë vetëm ti e di
Mbeta rob dashurie për ty, i prangosur me zinxhirë
Tek une je tretur në çdo damar dhe në çdo qelizë
Aty gjen plagën e pritjes që vetëm nga ti pret shërim.



JENI PLAGË E ZEMRËS SIME

Gotë e verës do të bëhem
Nëpër buzë do ndaloj
Nga aroma do të dehem
Kur qershia të kuqojë.

Flokët - o do ledhatoj
Do i bëj hark violine
Këngë malli do këndoj
Se janë plagë e zemrës sime.

Sytë e tu do i bëj yje
Të ndriçoj shtigjet udhët
Për ty do të shkoj në pyje
Atje ku dhe vdekja do të humbë.

Bukurinë ja more hënës si kurorë
Edhe natën ti ma bën ditë
Kur t`kam ty s’më duhet dielli që ngroh
Balli yt shndërit si ylber me dritë.

Mjaltë në hoje është goja ëmbëltore
Kur zëri i ëmbël aty si gurrë del
Jeni ushqim për venat në trup nëpër mote
Energji jeta nga ti më merr.



MOS MA MBYLL DEREN ME LLOZ

Në cilin cep të atdheut po derdhni nektar?
vetëm në kopshtin tim mbollët dashuri
Mos ma mbyllni me lloz derën e kalasë!
Unë si një shtegtar i vonë nga larg do të vij.

Do të hyj ngadalë-ngadalë fare në qetësi
S`do e lë të bjerë as orën e gjelit në kotec
Do të përkëdhel valet e flokëve si fildish
Do të dehem me puthjen në buzët qershi.



VARGU IM PËR TY LOTON

Ka shum kohë që po të pres
Përse hesht e më vonon
Zemër shkreta ka një brengë
Ta shërojë plagën kërkon.

Çfarë kam bërë e ku kam shkelur
Shtegun tim s’po e gjej sot
Asnjë tempull nuk kam prekur
Perënditë s’i gjuajta dot.

Oh, pa ty nuk çelin lulet
As pranvera fllad s`flladon
Shpirti ndjen mallin mbi supe
Vargu lotë për ty loton.

E lus zotin ditë e natë
Dashuria të fitojë
Lus ylberin, shiun litarë
Brigjet tona t’i bashkojë.

Kur të ndrijë hëna te faqet
Rrugët ngrica kur t’i shkrijë
Kur të çelin manushaqet
Ah, sa shumë që të kam pritë.



MË MALL ZEMRE

Shtigjeve të gjata eca, e arrita tek toka ime
Gjuhën më të ëmbël në botë aty e mësova
Shkova të çmallem ku dhe shkurret i dua me përgjërime
Manushaqet u gëzuan kur unë unë me lotë i lotova.

Burrat trima mbajnë këtu mbi koka qeleshe dhe plis
Në trojet e gjyshit flamuri i kuq po valon
Fjalën e tyre në gjithësi as dielli s’e lëviz
Këtu flet shqip kulla prej guri në çdo epokë.

Me dorë të bekuar pragun e kam prekur
Me mallin e zemrës mbi mur kam shkruar
Kahë do që të sillem si në orbit një satelit
Ketu dua të atërroi, ketu dua për të vdekur.



DASHURI E THYER

Dikur dimrat me acar i mundnim bashkë
Kalonte mesnata jashtë qëndronim trup më trup
S’e ndjenim të ftohtin, pa ujë, as kapelë të bardhë
Fjolla bore na mbulonin, kur rrinim sup më sup.

Si gotë kristali na rrëshqiti dashuria
U bë copë-copë kur ra mbi kalldrëm
Aty u varrosën edhe kujtimet e mia të mira
Si TITANIKU kur u ndesh më shkëmb.

Tek unë në zemër pate ngrohtësinë
Si zogëz fushe më ike larg ndër male
Atu ku trokiste djalli me fytyrën e nxirë
Fara që mbollët do korret si bimë në shpate.



ISHTE FAT, APO NGUSHËLLIM ?

Ti ike furishëm si ecën mes urës lumi
Si hija pas diellit pa lënë gjurmë,
Kalove Lugjet e Verdha gur pas guri
Po plagët e mia s’u shëruan kurrë.

Në zemrën time të mirë pate fole
Akoma të freskëta i ruaj dhe sot kujtimet
Si zog shtegtarë kalove cunamet gjër në re
Shtigjet pa kthim të mbajnë atje me ëndërrime.

Zjarri i ferrit i ndezi vargjet për ty në fshehtësi
Fotot e tua të bukura aty si mike bashkë qëndronin
Si portret Monalize engjëllore dukeshe ti
Të panjohurat të mëshiheshin në sy.

Koha kalon, e nuk e di se si kujtimet po treten
Si qirinjtë të ndezur venitën diku aty
Si lavë vullkani ndizeshim e ndizen herë pas here
Dimrat më të eger i mundnim ne të dy.

Unë zgjodha shtegun me dritë në agim ndër male
Ty ëndrra gjumin e ëmbël ta prishi një ditë
Apo ankthi të kaploi në natën pa hënë në shpate?
E vendose kuturu, këtë fat që të gjeti apo ngushëllim?



KONFERENCA E VERDHË !!!

S`gjen krim më makabër
Në këtë jetë
Që kur në glob
Njeriu nisi të shkruajë
S`gjen kirurg
Që të jetë më kriminel
Se ata që në errësirë
Të kanë gjymtuar.

S`gjen
Në globin dhimbje më të madhe
Se pa opium gjymtyrët t;i presin
Si të ishin kasapë
S`gjen padrejtësi më të ndyrë
Si tregim përrralle
Se kur në treg
Ata të dërgojnë si një mall.

Plot një shekull
Rënkojmë në robëri
Pjesët e trupit armiqtë
Ende na i mbajnë
Sytë na shpojnë
Nga shterja e lotit të ngrirë
Akoma gjaku
Nga plagët na kullon si vrragë.

Ku ta gjejmë në këtë udhëkryq
Një prijës Arbërie
Të bashkojë tokat
Si të ishte bukë e një sofre
Ku ta gjejmë në trojet tona të gjakut
Një trim Shqipërie
Plagët në zemër të na i shërojë
Sot e ndër mote.

Dhe nëse këtë ditë
S`kam për ta gëzuar
Amanet në varr
Të më hapin dritare
Kur do që të bëhet
Ribashkimi i ëndërruar
Të më thonë
Të shoh Shqipërinë e Madhe.



ZJARRI QË DUA

Më dogje një ditë, më zjarrmove
Me shpove në fjalë pabesi
Dije se kam vetëm një dashuri në mote
Që emrin e ka nënë, kaltërsi.

Ti ishe shoqe në qiell vetëm me re
Ti ishe shoqe me diellin dhe zjarrin
Të ishe shoqe me lulen që çel në bjeshkë
Për ty prisja ditën si udhëtari.

Të kam kërkuar në çaste sublime
Të kam kërkuar zgjuar dhe në ëndërr
E telin e lahutës për ty e kam shtrënguar
Që t’i jap udhë fjalës dhe këngës.

Të ishe e mbete këngë e maleve të bukur
Të ishe kënga e agimit që të pres me etje
Të ishe gurrë bjeshke dhe varg i mbrujtur
Notë e pentagramit ku ka vetën lotë dhe heshtje.

Doja të isha…
Të isha poezi e bukur e një poeti
Të isha valë e kaltër dhe dallgë deti
Për ty të isha një bahçe me mollë të ëmbla
Që të të vija natë e ditë në ëndrra.

I Bukuri i Dheut të isha një here në jetë
Si fara e shëndetshme në tokën e mbjellë
Të isha një mbret dashurie që zjarrin ta jep
Mes buzëve të tua si luljaqë sapo çel.

Të isha si diell i bardhë ndër yje
Me trup si fidan bukurije
Gjak i zemrës tënde të isha në pyje
Të isha për ty dehje kaltërsie.
Doja të ishaaaa



ZËRI I POETIT
(Para kullës së Adem Jasharit)

E di, edhe kulla ime mund të ishte djegur
Si e bacë Ademit
Cep më cep mund të digjej muri
Dhe guri i fundit i oxhakut
Po s’do ma vriste kurrë fjalën
Mes burrash në një log kuvendi
E mençurisë në Qiellin e Shtatë
Do ia vija bajrakun.

Dhe vetë një ditë mund ta kisha diku
Një varr të çelur
Nga një cifël predhe
E nga një plumb i mallkuar
O, po ashtin e fjalës
S’do ta lija asnjë cast të mbeste i mekur
Në gryka lahutën do e rizgjoja
Në shekuj me frymë e me duar.

Edi, edhe gruri i mbjellë në arë kalli më kalli
Do më ishte djegur
Cep më cep si kjo kullë e bacë Ademit
Shenjtor lirie
Po prapë do të ngrija me gurë më të fortë
E më të gdhendur
E zjarrin, për besë nuk do ta ljia
Të shuhej në troje shqiptarie.

Urrejtjen mund ta hidhja tej
Si të ishte një kafshë e coftuar
Po s’mund të hesht, joo, për varret,
Për tokën time të shtrenjtë
Se më vijnë në letrën e bardhë nënat
E fëmija e vrarë sylotuar
Se më zgjohet plaga e trimit në gjoks
Si të ishte det.

Mund të më digjej furka e gjyshes Havë
Dhe sofra e bukës
E plisi i bardhë i gjyshit Bajram në Tivar
Mund të bëhej një ditë pluhure hi
Po dhe me një dorë do të qëlloja
Me sëpatë në pyllin më të Bukur
Më të madhe do ta ngrija një kullë
Për miqtë e mi më të rinj.

Po fjalën, fjalën sërish nuk do ta lija
Të më flinte si macja të oxhaku
Në një hi të ngrohtë
Ku të thërret qetësia
Këtu bëhem kreshnik
E ulem në gjunj te bajraku
Këtu, gazmohem me vete
Se s’faron asnjëherë shqiptaria.



KODI I URËS

Eci drejt qytetit të lashtë ku kodin mbajnë urat
E shikoj lartë mbi pragun e portës së kalasë
Shikoj dritaret e kohës nga errësira të mjegulluara
E buzët e zhuritura kërkojnë gurrat ujë kristaltë.

Shoh lisat shekullor që dhimbjet i mbajnë në gji
Dikur nëpër kohëra trimave plis bardhë ju bënin roje
Nën kurorën e blertë jehonte një këngë me çifteli
Vallet dhe këngët majëkrahu bashkonin trojet.

Hapëroj përgjatë bregut të Ibrit ashtu kuturu
Freskoj ballin me valët e lumit të Sitnicës
Loti nga malli për fushat dhe malet më rrjedh këtu
E nga Bajgora lart, dëgjoj gjamën e Mitrovicës.

Dikur andej lumi tupani binte e kënga na gëzonte
Plis i bardhë shkëlqente në nëtët stërrore pa hënë
Si abazhur minatori, qeleshja mbi koka na qëndronte
E ura Mitrovicën bashkonte si bacë hijerëndë.

Helmetat asnjëherë syri im s’i ka pëlqyer
Atu, si bjeshkë më dalin, si miq të paftuar përpara
Nga andej dëgjoi krokatjet e korbave të zinj të urryer
Që mbi fole shqiponjash po bënin gara.

Lart nga majat e Selacit më zë burri, bëra kushtrim
Si në kohen e atij trimit plisat të kem mbi kokë
Para kullave të gurit me frëngjia në Boletin
Para varrit të Baces Isë të biem në gjunjë e bëjmë betim.

Ramë për këto shkrepa me fole shqiponjash
Më Besa-besë si dikur kur luftonte Baca
Shubarë e shajka s’i duron më as toka
Në dreq vaftë, bashkë me ta edhe Evropa .

Nikoll Ulndreaj - Katër Nikolla ka fisi

 

KATËR NIKOLLA KA FISI

Ta di lumi, shkëmbi, gurra, plisi e dheu
Se katër Nikolla ka fisi ynë Ulndreu.

Katër ortek në gji bjeshke rrjedhin krua
Në të kaltrin qiell katër yje të pa shua...

Shtegut bjeshkës ngjitej njomëz e barë
Lindi Nikolla i ( Marashit) si Nikoll i parë…

Ende Nikolla i Marashit s’i kish çetur sytë
Në qiej lindi yll i ri, Nikoll Zmali, si yll i dytë...

E kthyen kupën e verës e të rakisë më fund
Lindi Nikoll Matrini, piskati e bjeshka u tund...

Ulndreu ndezi zjarre, dritë për largësi nisi
Lindi Nikolla i Ndokës, i katërti që ka fisi...

Katër Nikolla si katër shkëmbinj të gjallë
Si yje fisit Ulndreut i prushojnë në ballë...

Emri im për të mos mbetur në mjegull
Shtëpisë time të poezisë i vë një tjegull...

Liman Zogaj - Një poezi kushtuar Shaban Cakollit

KUR OFSHAMA

KTHEHET NE JEHONE

Mikut, poetit Shaban Cakolli

Tani e mesova fjalen tende te fundit:
-„Limano,do mjeshter po punojn
Ne gjoksin tim“.
Nuk i besoje lajmit...
As vdekjes
As varrit ne Krileven e zemres.
As nuk e neneshkruaj ikjen
Ndarjen, harrimin, Aiii.

Ne skenen e Teatrit
Atje,
te livadhet e luleve
Premiera shfaqet
me do rekuizita te thyera.
Nje ze ne eter
U be pake heshtje
Pak ushtime
Pak lot,
ne qepallen e henes mbi keneta.
Ne udhen neper shkretetira
Kur erarat na i fiknin kandilat
Kerkonim drite te re
Per planitin qe digjej.
Shaban Cakolli
Mos u vono shume
Ta falim vetem nje sy gjume
Dhe eja me penden e pa shterrur,
me lahuten e gedhendur me qershin e rrezes
eja
me vargun per Ylberin
qe ti lidhi trojet Ilire
si nje buqet me Mimoza te kuqe.

Mergimeve
Nuk e dim, a jemi te gjalle
A te vdekur
A jemi buze varrit
A ne tryezen ku e kafshoim pelimin
Qe na e vret
kalendarin e buzeqeshjeve
Te djegura.

Miku im
Vetem Ikjen Nuk e Neneshkruaj.