 |
| Arif Molliqi |
Një vdekje për pranverën
(Vëllait tim, Rexhepit)
1.
Kuptova vonë
se në pranverë paska vdekje
bash tash kur po na duhesh
me na mësu një fjalë
me na mësu këngën e stinës së luleve
me na tregu për erën
që vjen nga Gryka e Deçanit
Sa të trishtuara fjalë
që dalin nga porosia jote:
... duajeni pranverën
s’ka rëndësi shumë në jam unë
pak rëndësi ka
se pranverës i kanë hije edhe vdekjet
si kjo e imja
me peizazh gjelbëruar mbi varr
2.
Vij e vjen
e unë kërkoj sy me t’pa
se sytë e mi kanë mall
n’këtë stinë që nuk e njeh moshën
edhe kur bie shiu
edhe kur ka diell
se rruga që je nisur nuk njeh kthim
Ti breg Lumëbardhi me ujë shumë
që sjell këngë e vaj nga ushtimë e bjeshkës
ah, vetëm për ty këndojnë bjeshka dhe vërrini
në çdo pranverë
3.
Në dhomën e zbrazët e të ftohtë
e shikoj një fotografi varur në mur
sa robërues është aparati fotografik
nuk na lejon të flasim...
I shikoj sytë e tu aty
lot dhe buzëqeshje pafund
po këngën që aq shumë e deshe
nuk e dëgjoj më
Kaq mund të them sot
vetëm kaq
o im vëlla
4.
Në luftën e fundit ishe gjeneral
kërkoje vetëm fitore
ta pushtoje nëntokën doje
t’i lirosh nga robëria varret ngulje këmbë
pas mbarimit të betejës
fjalime të zymta kund s’lejove
5.
Mandej të lakmova me aq zjarr
në sytë e gjithë atyre njerëzve
kur fjalët u mbushën me mjegull
kur gjithçka më iku
nga portreti që mbanin nxënësit në duar
dhe guri me ra nga zemra...
Iu falënderohem miqve
iu falënderohem
për ndjesën
(Fillimqershori, 2019)
 |
| Alketa Maksuti Beqari |
LUTJA E NATËS
Mbylli sytë dhe shko,
Shko në thellësi të shpirtit,
Atje në thellësi rri, derisa të kuptosh,
Çfarë do dhe ndiq rrugën,
Rrugën që të çon në një dritë,
Një dritë, dy, tre, mijëra, miiona, miliarda të tilla, drita,
Dritat që fatin e ndriçojnë.
Puthiti duart, mbylli sytë,
Shko në thellësi të shpirtit, udhëto,
Ndiq udhën ku drita lind e artë, e përndizet flakëruese,
Udhëton dhe ti me të.
Atje ku drita merr ngjyrë të zjarrtë,
Ndalu, pusho.
Të ndjesh,të ndjesh në fije nervash fuqinë
E dritës, të të parës, të dytës, së tretës.......
Të të miliardës dritë, fuqinë e marr nga to,
Se aty ku ti pushon tani, ndalur je,
Preki dritat me neuronet, miliardat e neuroneve të tua.
Në Lutjen e natës,
Me duar puthitur, sy të mbyllur
Shko, shko në thellësi të shpirtit,
Çfarë do në dritë të kthehet.
Udhëto, ndjej, prek Shpirtin e Dritës.
 |
| Bajram Sefaj |
UDHA E FUNDME
shalojeni
atin dori
të nisëm dua
të arrij
atje
në kodrinën
mbi katund
ku eshtrat e të gjithë
të parëve të mi
prehen në paqe
në qetësi
(Prishtinë, shtator 2006)
PA FJALË
s’ka
as lamtumirë
as
mirupafshim
nuk do të vi
ne mbrëmje sonte
as
në mëngjes nesër
nuk do të kthehem
as....
(Prishtinë, tetor 2006)
 |
| Prof. mr. Niman Alimusaj |
Arif MOLLIQI
ELEGJIA E DHIMBJES
(In Memoria Prof. Nimon Alimusaj, mësuesit tim)
Kur Ti ece nëpër damarët e gjakut
Koha tinës n´kurth të vuri
Në udhëtimin e moskthimit
Në secilin vend ke lënë gjurmë
Nga shikim i yt u trembën hijet e zeza
E fjala jote tingëllonte vetëm shqip...
N´dashuri për Alpeve Shqiptare
Të japim shpirt na the
Se bukurisë nuk i duhen lutjet
Sonte me ra ndërmend,
Për udhën e gjatë përmbi Maje Mali
Që t´ka lodhë e t´ka k´putë malli
Po ç´është kjo rrapëllimë
në mallin tënd për Gurin e Nusës
Që merr frymë në pranverën time
( Mësuesi im; nga maja e Strallit të thirra
Pjekjen ta bëjmë të Gurrat e Bardha
Nuk po më provojnë këmbët, me the
Për herë të parë nuk me dole në fjalë
Nuk e di shikimi nga Kosova të vonoj
Apo lahutarët më këngët kreshnike)
Sonte më kot të kërkova në ligjërim
Kishe dalë n´qafë të Strellcit
Heshtjen ta trazosh n´këtë çmenduri...
 |
| Sadik Krasniqi |
ECJE MBI GJETHE
Që ata mos të zgjohen
priten të më zënë në udhë
e të më pyesin me gjuhën e dheut
ku shkon ti në këtë muzg
pranë amshimit tonë të zi
hapat e mi heshtin nga gjethet e rëna
që kanë lotuar shi vere
si sytë e blertë e të zi
unë kaloj pa vërejtur asgjë
veç këta gurë të mistershëm
dhe një ylli që bie përndritshëm
diku në një galaksi
Nidda 2016
 |
| Hekuran Miraka |
Pritja e grave eshte me e gjate se nje jave
Eshte e mezipritur fundjava.
Nje flete liri-dalje rekrutesh.
Numerimi nis mbrapsht nga e hena.
E festa nis prej se premtes.
Ke hequr mjekrren tere qejf.
Je veshur me rrabat e pershtatshme te stines.
Zbret shakallet qete-qete,
Dhe pret gruan qe i perqeshet pasqyres.
Pritja e grave eshte me e gjate se java.
Nxjerr nje cigare nga paketa.
E mdez.
Tani nis numerimi mbare: nje, dy, ... pese...
E ndien dikur kercitjen e deres pas shpines.
E kthehesh ne cast murrxhik
Ajo ndjek qafetundjen e mjelmes.
Te rregullon jaken e kemishes,
Te shkund supesh,
Lag me beshtyme gishtin,
Dhe te pastron pikat e thata pas rrojes.
Ti mbyll syte si guak,
Qe hepohet atje lart ne majisken e lisit.
Pa e vrare mendjen se poshte ne gjethishte,
Ka kohe gjahtari qe pret kutullac.
Bam!
Ta ngjesh buzen mbi buze.
Ta ter beshtymen qe te dha.
Te sheh ne sy e te thote;
- U vonova shume!
Ti hap syte.
Dhe bie.
Ja, si guaku qe bie prej majes,
Duke u perplasur pas degeve bup - bup.
Pa ia degjuar gjahtarit thirrmen e gjate:
- E vravaaaaaa!
New York, shkurt 2019
 |
| Ismet Aliu |
Je bërë
Si ai Çardaku i Përrallës
Lart
Pikëllimi i Reve
Buzëqeshja e zymtë e të Rënëve
Lart
Poshtë
Vezullima e Thikave tinëzare
2
Vështirë e ke
Me gjithë këtë Mjegull...
Duhet të ecësh nëpër Tel
Me Plagë me Etje
Një Jetë e më shumë
Të ecësh dhe të mos biesh...
3
Evropa bën sehire
Ta mbyll Syrin
Gjuhen ta qet prapa shpine
Në Veshë
Të pëshpëritë paturpshëm
Duaje vrasësin tënd
Ti flet me Mitet, shikon qiellin
Zotin kërkon përtej Reve
Mundohesh të kuptosh
Nëse i Madhi po e sheh Hilenë
