 |
| Alketa Maksuti Beqari |
RELAX mesnate
Poezi nga Alketa Maksuti Beqari
Nuk mund ta heqësh kurrë shpirtin
Se me shpirtin ti jeton
Nuk mund ta shkulësh kurrë zemrën
Se me zemrën ti gjallon
Nuk mund të thuash kurrë nuk të dua
se çdo ditë dashuri kërkon
Nuk mund të flasësh kurrë pa ndjenja
se ti ndjenjën përjeton
Nuk mund të premtosh pa u menduar
Se premtimi të lëndon
Nuk mund të braktisësh kurrë vetveten
Se me vetveten kuvendon:
Shpirtin,
Zemrën,
Dashurinë,
Ndjenjën,
Premtimin,
JETON..............
Mbrëmë
Mbrëmë
atye ishe dhe ike,
e mua më zuri gjumi
në prehërin e vetmisë.
Mbrëmë
kot trokita në derën tuaj,
në pëqafim
iu hodhe heshtjës.
Mbrëmë
as zërin ta dëgjova moj,
e frymëzimet
i zuri acari.
Mbrëmë
nuk e di ç'dreqin pate,
por mua
diellin verbuar ma ke.
10 dhjetor 2017
 |
| Poeti Veron Hoxhaj |
RRUGËTOJ MBI VARG
Mbi rërën e nxehtë të shkretëtirës
rrugëtoja me këmbët zbathur,
më digjnin sa dhembja s'durohesh
dhe buzët si thela më ishin plasur.
Dhëmbija sa vinte s'durohesh,
dhe qaja thërrisja mama
mamaja e vuajtura e shekullit
ish larg shumë larg, dhe nuk me dëgjonte mua,
Një pikëz uji kërkoja,
të më sillnin atje në shkretëtirë
dhe hiqesha si zhaba un zvarre
me trupin e thar dhe te pire.
Ndër grimcat e rërës bardhoshe,
të hapura në fushën gjerë
sytë me krijonin ylbere
dhe loti pikonte i mjerë.
Gjeta një pemë gjelbëroshe,
dhe hëngra nga fletët e saj
të me sillnin energji pak te shpirtit,
të vija te takoja mamanë.
Të tharta si laboti japrakut,
me shije në erë shkretëtire
i haja gjethet e pemës,
si kaprolli i vetëm nëne hije.
Vazhdova un rrugën makabër
dhe dola ne token e but,
ku gjeta burime dhe pllaja
thëngjinj pllaka dhe gur.
I shkruajta pllakat me radhe
poezi te trishta mallëngjimi
Për nënën babën e hallin
ne degë me këndonte bilbili.
BABËZIA TE NJERIU
Si kërcu, mbi lum rrugëtojmë,
Sonte jemi nesër shkojmë,
Stres për dit pa gjumë për nate,
Për te shkreten ton kafshate.
Babëzia te njeriu,
Si hanxhar shpirtin e griu,
Tkurret zgjatet si tërkuzë
Rrinë fëmijët hundë e buze,
Fukarai dhe popullsia,
S'kanë të han as gjizë te shtëpia,
Kjo është jeta po të duash,
S'u bën vonë se ti do vuash.
Del ne rrugë, e del ne shkalle,
Lip po deshe ha dhe dhallë,
Shko dhe lutu për lëmosh,
Prapë te ngelet barku bosh.
Rruge e keqe është babëzia,
Si shushunja kurative te kutia,
Qe rron me gjakun njeri,
Soj nga i pa fryri njeri
MALLENGJIM
Mbi nje degez trendafili,
Po mendon zogu folene,
Nga e lindi neneza zoge,
Nga atje ku kish Atdhene.
Ciceroj dhe rrahu krahet,
Ju afruan dhe zogj te tjere,
Bashk me motra dhe vellezer,
Fluturuan mbi atmosfere.
Kur pan vendin dhe Atdhene,
Cicerimat nuk pushonin,
Rrihnin krahet te gezuar,
Lart mbi re mallin tregonin.
 |
| Poeti Jahe Fida |
Me pushkë këngës ne ja thona!
Baj kujdes o t’shitoft zana
Sill në mendje historinë
Vend i shqipes k’tij i thona
Mos ma prekë Shqipërinë!
Se për besë ndizet stralli
Tymë e flakë digjet mali
Ky është vendi Skënderbeut
Trimat i dalin zot atdheut!
As pas shpine mos godisni
Mos përdorni as tradhëtar’
Keqas fare do degëdiseni
Mos haroni ju të marë!
Se për besë ndizet stralli
Do ju djegim për së gjalli
Trimat vdesin si me le
Për vatan e për atdhe!
Baj kujdes o t’shitoft zana
Jemi stërnip të Skenderbeut
Me pushkë kangës ne ja thona
Këngën ja kushtojmë atdheut!
Tiranë, 18.03.2016
Ku l’shon dielli rreze t’arta!
Ku l’shon dielli reze t’arta
ku rrethu vendi me kreshpa
ku kerkon me qef me shkue
Ku shtrihen te bukurat bjeshka
Ku t’freskon freskia ballin
Ku ke qef te shohesh malin
Ku krenar ndjehesh vertet
Ne valbone, ma t’bukrin vend!
Ku nise uji qelibare,si kristali i kulluar
Ku fershellen uji ne zall
Ku trimnise bukur kenduar
Ku jane bjeshkte qe i qujn t’neme
Qe ne fakt qofshin t’bekuar
Ku degjohen blegerim qingji
Dhe ku dashi tund kembore
N’veri t’vendit ne t,bukurat kreshpa
Ne luginen, ne Valbone!
Ku te presin fytyre qeshur
T’ka lezet dhe buka, kripa
Ku shendrin filxhani kafes
Ku t’urojne : tungjatjeta
Ku ka bese shqiptarie
Kujt i k’ndojne bilbilat, zanat
Ku i ka hije burit e fmijse
Ne Valbone, n’zemer t’malsise!
Atje shkova u mahnita
Pash djemt porsi lisa
Pash turista nga çdo ane
Nga shqiperia, nga europa
I degjoj
a duke thane:
U kenaqa, u çudita
Eshte ajo qe kam endruar
Nuk po ngopem, duke shikuar!
Tiranë, 17.08.2015
Me mere ne krahe shqipe…!
Me mere ne krahe shqipe, te pergjerohem
Me ty bashke te nise fluturimit, te sodisim
Ne maje kreshpash, mbi male te lartesohem
Ne çdo pellemb , vendin e shqipes te shetisim...
Te bukuren natyre te shohim, te shijoj
Te ulemi shtruar dhe ne vend me gur
Se shqipja eshte vend me te medhenje heroj’
Me histori te ndritur me plote krenari, plot nur...
Te shoh femijet pas fluturave te turren
Duke mbledhur lule, duke bere kurrore
Duke lozur, te qeshur ashtu ne te tyren
A ne shkoll, duke shkuar me çanta ne dore...
Dhe bagetine te shohim shtruar ne kullote
Çobanin te shohim, dashin me kembore
Te degjojme bilbilin kur kenges ja thote
Me zogjte e tjere, se bashku ne korr...
Po te lutem shqipe me ço ne çdo vend
Ku ka dhe shqipje , ne çdo cep te ti’
Te perulem thell, e kam me tere mend
Se dheu i shqipes eshte plote embelsi’
Dhe nje lutje kam per ty shqipe sot
Dua syte e tu te mi huazosh
Asgje s’dua te me fshihet, te me iki kot
Tek “Lulat e voçer” dua te me çosh...
Nese s’kam gje tjeter atyre me u dhene
Dua t’i takoj t’ju jap perqafim
Dhe pse per buke e di do me thone
E ne shpirt do te ndjej trishtim
Lotin do ju mare, buzeqeshje t’ju fal
me lotin e tyre do mbush shpirt
me njerzit e mire te ndaj dhimbjen mal
e le te trembim a shporrim ligesit’
Tiranë, 07.12.2015
Me valet e drinit…!
Fryni era malit
Dhe freskoi fushen
Fshatit perkedhel ballin
Dhe thellenxes gushen!
Fryni era malit
Solli historine
Ne vater t’dibranit
Shtroi krenarine !
Erdhi nga Hinoska
Nga gryka Radikes
Vjene nga Veleshica
Dhe nga Kater Gryket
Fryni era malit
Nga fusha Korrabit
Embel u nderthuaren
Me eren e zallit!
Fryni era malit
Dibren e pershkoj
Me valet e Drinit
Dibres i kendoj!
Tiranë, 13.10.2015
Bisedë me Gjergj Fishtën
Po më pyet n'ëndërr Gjergj Fishta
Po m'i qet do fjalë me bishta ,
Po si janë kto troje t'mija
Si i ka punët Shypnia!
Do të mvesë për Shqypninë nanë
Korba t'zi kan ra n'atë anë
Na u mbush dushka e therra
Thua kurr s'ka ardhë pranvera
Dua të pyes për Çamërinë
Eshtrat në varrë spo më rrinë
Me Kosovën çka u ba
Athua ëshë hala nër shkja!
Çka të them ty o Gjergj Fishta
Po na folë bota me gishta
Na banë harta edhe letra
Si dikur në kohra t'vjetra!
Pse vet si është Shqypnija
Është mbushë kisha e xhamija
Ke pasë thanë një fjalë të mbarë
Se Gjergj Fishta s'është shqiptarë!
Falen, luten e kryqohen
Pejgamber e në Krisht betohen
Për Lahutë tënde edhe shumë letra
Thonë se janë veq prralla të vjetra
Këta e shkruajnë vet historinë
Namë e madhe e zu Shypninë
Patriot dhe atdhetar
Thua ska më ndër shqiptar!
Po të flasë pak për Kosovën
Se edhe kjo ështe mvetësua
Është bërë shtet por pa pushtet
Në tëra anët e kan coptua!
Mos jep ti lajme t'këqija
Me tregu për vende t'mija
Kështu të themë se u bëmë horë
Se hala kemi diktatorë!
Zu të përgjigjem unë i mjeri
Se krejt bota le të bëjnë seri
Le t'na kesh krejt bota mbarë
S'dijmë të bëjmë "Bashkim Kombetar"
Kështu në ankth Fishta më foli
Shyqyr zotit gjumi më doli
Ju betova në në fjalë të parë
Se edhe Unë sdua të jem shqiptarë!
26.02 2016
MOS HESHT
Mos hesht,
Pse hesht, o burr i dheut,
Pse s’te degjohet fjala e lire
Pse hesht,
Kur trishtimi te lexohet ne sy?
Kush ta vodhi buzeqeshjen,
E ta shnderroi ne vaj?
Kush ta mori kurajon,
E ta zevendesoi me trishtim?
Kush t’i vodhi endrrat,
Kush po te le pa shprese,
Kush te mallkoi,
Kush te preu ne bese?
Qe rruget e botes po merr ne sy?
Ku e kerkon fatin, o Burr,
Kur larg atdheut ka vetem dhimbje e mall,
Kur larg atdheut je pa vater,
S’te do njeri e s’te ka hater?
E kujt ishte ajo dore e ndyre,
Qe mizorisht te qelloi ne fytyre,
Qe rinia po gjen veten ne mergim,
Harron gjuhe, harron shkrim!
Mos hesht, o Burr,
Mos u dorezo,
Fol dhe kerko ate qe meriton.
Mjerimi ka dhimbje te thelle,
Ne cdo familje eshte mbjelle Mergimi,
Po ushqehet nga renkimet,
Nga vuajtjet dhe zhgenjimet.
Nuk e besoj se dikush,
Ka guxim te thote,
Parat e blejnë dashurin,
Jo Parate s’e blejne dashurine,
S’e shuajne mallin as merzine.
Mos hesht, o Buri dheut,
Mos u ndiej I lire – pa liri
Kur flet e fjalen s’ta degjon njeri!
Ku te gjithe kane nje moto
Flasin vetem per ardhmeri,
18.04.2015
_______________
Shpjegim: Poezia është publikuar ashtu si e ka derguar autori.
TI LARGPAMËS I KOHËS SË RE
(Babait tim letrar e atdhetar)
Kalorës në kalë të bardhë në dymijëvjeçarë
me vrulle të vullkanizuara
në gjakim të dritës
mbi hartën e shkafnjyer të atdheut
nga golgota serbe e egërsisë.
Në qelitë e burgut
me hekura të ndryshkurë
e mugëtirë llahtarie
rrudhat në ballë shkallë-shkallë
nga dhembjet muranë për dheun arbëror.
Ti largpamës i kohës së re
në heshtjet vetmitare të stinëve të vrara
thurje vargjesh të kallura
për trimëritë e gjyshërve nëpër kohë
për ata rrënjës mbretërorë.
Në gjuhë Zotash të parë
për zot të vetëvetes
dhe për dashuri njerëzore ligjëroje
dhe fjala jote simfoni
në shembje errësish mëkatare.
Ti largpamës i kohës së re,
në mijëvjeçarin e tretë, trofe.
Feniks mbi lojërat e shekujve
për Kosovën nuse me kurorë.
