Mittwoch, 23. Oktober 2013

Kujtim Stojku - Kur desha të vjedh hënën


 
KUR DESHA TË VJEDH HËNËN

Me dëshirat e çmendura fëminore m’shkrepi të vjedh hënën
Ajo m’habiste kur dilte n’qiell e plotë si buknorë
Shtojzavallet kur ma kuptuan dëshirën me t’madhe qeshën
Me ta shetisja n’çdo vend i kapur dorë për dorë....


Por çdo natë shihja se dikush n’qiell ëndrrën ma merrte
Këtë e dalloja se ajo nga pak humbte formën e saj t’plotë
Ndoshta kur mbi kroje e burime rrezet e saj derdhte
Vështrimin e saj ajo s’ma ndante nga qielli,poshtë n’tokë.

Ajo gjithçka ndriçonte me rrezet e saj t’florinjta
Zanat freskonin gjinjtë n’burimet me ujë t’kulluar
Cucat krihnin flokët n’mëngjez sa zbardhte dita
Për çudi n’darkë hënën ma kishin vjedhur
Kish mbetur vetëm si drapër i harkuar.

Bredhja t’ia kap rrezet nëpër livadhet me barë t’butë
Në zemrën time një lulkuqe petale çeli
Fjala që m’doli,gërxhet me rrezet e hënës u zunë
Duke shkruar si në ëndërr fjalët e sirenave t’detit.

Pasi një dorë e padukshme vodhi hënën rrugët m’u ngatërruan
Dhe as kroin me ujë kristali nuk munda ta gjej dot
Kujtoj se një nga një n’qiell të gjithë yjet u shuan
Kujtimet ndriçojnë si meteor,shndrohen n’hi e si harroj dot.

Cucave u rrezëllijnë gjerdanët nën gushë
Fëshfërijnë këmishat e bardha që i kanë pala pala
Midis zemrave tona dhe diellit, është vetëm një urë
Nën syrin e shkruar,mbuluar nën qerpik, aty ndala.

Kështu t’gjitha këto ishin pasione t’çmendura fëmije
N’mes legjendash dhe përrallash jam rritur e kam fjetur
Hajdutin e hënës nuk munda në dorë ta shtie
N’vështrimin engjëllor t’cucave,rrezet e hënës janë tretur...

Mentor Thaqi - Dukagjin, a ndjeve

 
DUKAGJIN, A NDJEVE

Po të flas ty të marrin vesh edhe të tjerë(a)t

Dukagjin, t´kam Kullë qëndrese,...

i ngjeshë shekujt n´shtatin Tand,
ngjeshur thuktë n´mund mbijetese,
thonë, vetë Hyu herë-herë u trand!

Thonë, prej që Zoti e bëri Token,
e në mes pesë detërash Ilirinë,
ti Dukagjin, vet bëre Epoken,
Kurorë të Fronit, ke Dardaninë!

Me rropatje rend, milineumeve,
në ndërtim t´lashtë të Qytetërimit,
mos me ra në terr t´përgjumjeve,
mos me u mbytë në pellg t´mallkimit!

Je veç një copë e Arbënisë sime,
po po, një copë, por je vet zemra,
me traditë dhe fisnikëri sublime,
jeten tënde e tregon vet kënga!

Mos lejo të na zën zhgënjimi,
pas gjashtë shekujve në vetqëndresë,
mos, mos lejo të mi vret mallkimi,
fëmijët tonë që i kemi shpresë!

Të fola Ty që t´merr vesh Shqipnia,
prej Tivari në Artë e Prevezë,
se pasha Token, për Trojet e mia,
vetsakrifica, zemrat mbanë ndezë!

Për një plesht dogjem jorganin,
se nuk bahet, jo, jetë me pleshta,
nuk guxojmë t´korisim Plangun,
do t´na mallkojnë Shqipet mbi kreshta!


VS., 22-23.10.2013
 

Dienstag, 22. Oktober 2013

Shqipe Hasani - Psalm i Kleopatrës


Psalm i Kleopatrës
 
Të mërkuren e shenjtë do të më vënë
Në skenë si Kleopatren
Pse hyra në legjenden e kurorës
Pse lava sytë ëndrrat që i pash
Pse putha pa mëshirë diellin e dashurisë
Të enjtën do të më këndojë si Kleopatra.
 
Aq më bënë xheloze...
Se të premten e zhvirgjërimit
Do të më zgjosh me fustan të gjakut
Do të më bësh roje nën flokun e gjatë
Do të më fshehin në shtratin e trëndafiltë
Deri sa të të dua gjithë natën
E mos të nginjem.
 
Gjithë javën tjetër qaj dhe gjykohem
Që s’të kam njohur më parë
Me shpirtin e prushtë të Cezarit
 
Dikur të bëhemi fitimtarë të vjeshtës
Të pijmë verën e dasmës
Të ringjallim betejën e dashurisë
Për vitet e ikura.

  • Kjo poezi ka marrë çmimin e parë në Takimet e Poeteshave Shqiptare, Vushtrri 2013

Hasan Kuçi - Vushtrria ime


Vushtrria ime, qyteti im

Rrugëtova mahallëve
këmbëzbathur me shtizë në dorë si vician
të zitë e ullirit hoqa
kalldrëm pas kalldrëmi
Vushtrria ime

me mikun cakërrova gotën e haresë
një tjetër me kujtime mbusha
e në tymin e duhanit
i shkrova te dashurës
Vushtrri
kafeneja ime

trëndafila të vyshkur
e lecka bleva
lahutë të vjetër në pazar
anës lava djersën e lotin e pluhrosur
Vushtrri
hamami im

nën hije plepi
silnica nuk më lagu më
e as shi i purpurt në harkun e skajshëm
i mesmi dashuri e parë
nëntë harqe
më shumë shekuj
urë e gurit e ime

mur i lartë
sa malli për shetitoren
për vëllanë
që nuk shëtis më
nëpër portën tënde
i huaj dot nuk hyri
afër gurit
shpirti i gjyshit fle rehat
e i imi shumë të ka mall
Vushtrri kalaja ime
qyteti im.